Educatieve onbalans: de omvang, geschiedenis, gevaren en correctie in Nigeria

(Nog geen beoordeling)

Loading ...

Door Seyi Oduyela

Gepubliceerd op: 16 juli 2011

Educatieve onbalans: de omvang, geschiedenis, gevaren en correctie in Nigeria

Door Professor Jubril Aminu

Het probleem in het hoger onderwijs in Nigeria vandaag de dag heeft zijn wortels in de filosofie van de bewuste onderontwikkeling van de Yoruba en andere zuidelijke staten verwoord hieronder door een vooraanstaand lid van de Fulani hegemonie - Jubril Aminu.

Velen van jullie zullen zich herinneren dat Aminu werd de uitvoerend secretaris van de Nigeriaanse universiteiten Commissie (NUC) benoemd door de Obasanjo regime. Later werd hij minister van Onderwijs onder Babangida, voordat hij werd bevorderd minister van Petroleum door Babangida.

Aminu, namens de Noord-islamitische hegemonie, aanbevolen sociale omschakeling die miljoenen in het zuiden van Nigerianen zou stoppen met het ontvangen van de Universiteit onderwijs om voor de Noord te halen met het Zuiden en dus de kloof tussen het noorden en het zuiden van Nigeria met het uiteindelijke doel van het bereiken van Nigeriaanse eenheid.

Aminu de filosofie van de sociale herstructurering kwam na het verlies van de regionale macht over onderwijs onder militair bewind met de nadruk op unitaire regering. Aminu is een vooraanstaand lid van een Fulani denktank die fanatiek verzet zich tegen politieke herstructurering van Nigeria.

INLEIDING

Niet te overzien inspanningen en persoonlijke offers zijn gegaan naar het verenigen van Nigeria politiek. Een echt Verenigde Naties, wordt echter niet bereikt door politieke of militaire beslissingen alleen. De problemen van eenheid in dit land zijn altijd al een dominante sociale ondertoon. Sociale herstructurering is daarom noodzakelijk voor een rechtvaardige en egalitaire samenleving kunnen worden bereikt die op hun beurt de mogelijkheden van duurzame eenheid en stabiliteit heeft. Voor een rechtvaardige en egalitaire samenleving te produceren, moet de werkgelegenheid gelijk zijn. Dat wil zeggen, mag geen deel van het land voelen of worden het gevoel krijgen dat ze zijn, of zal worden, "de houwers van hout en laden van het water". Het belangrijkste ingrediënt van kansen op werk is het onderwijs, in het bijzonder het hoger onderwijs.

Mensen zijn nu voldoende op de hoogte in dit land van het feit dat de politieke macht, niet ondersteund door de sociale ontwikkeling, en de volledige deelname aan alle aspecten van het nationale leven en management, wankel is. De ontwikkeling van geschoolde arbeidskrachten is dan ook onlosmakelijk verbonden met de toekomstige integratie van een groep in de samenleving - "om te weten wat de toekomst uit, zien wat de jongeren tot of tegen."

Bepaalde delen van dit land zal zeer gestoord worden over hun toekomst in een verenigd Nigeria als ze de studie van de patroon van hoger onderwijs kansen in het land. Het is deze vorm van verstoring die bevordert onder het volk een aantal acties en tegenmaatregelen, wederzijds wantrouwen, vriendjespolitiek en verlies van vertrouwen in het concept van fair play. Dit leidt tot ongezonde groep politieke en sociale instabiliteit als elke herkenbaar onderdeel probeert vervolgens om manieren en middelen om bescherming van haar eigen positie te ontwikkelen - vandaar de problemen van de etnische politiek, volkstelling crises en dergelijke.

In Nigeria is het probleem van de ongelijkheid in het hoger onderwijs tussen de verschillende etnische groepen al geruime tijd de bron van wrijving. Er zijn inspanningen gedaan van tijd tot tijd om deze ongelijkheid te corrigeren en het is altijd duidelijk geweest dat er op een bepaald moment, de kwestie moet vierkant worden geconfronteerd als het niet te hebben negatieve en onvermijdelijke effecten op de opbouw van de natie en sociale integratie. Als er een regering die moedig kan zich het probleem voor, het is een militaire regering, met name deze militaire administratie, die heeft uitgeblonken in de vrijmoedigheid van het oplossen van langdurige controversiële kwesties, zoals het scheppen van meer staten, corruptie, de kwestie van de Federale Kapitaal en ga zo maar door.

Andere landen van de heterogene samenstelling hebben meegemaakt dit probleem van de regionale onderwijs verschillen. Die vrije landen, die erin slaagde te blijven een, moest het op te lossen. In Canada, zoals we in onze recente bezoek, de Fransen en de Engels-sprekende volken werden gehouden in hetzelfde land door een volledige regionalisering van alle niveaus van het onderwijs. In Maleisië opzettelijke en schijnbaar oneerlijke maatregelen, werden tijdelijk aangenomen om het Maleiers op het niveau bereikt door de Chinezen. Sinds Nigeria heeft besloten om het hoger onderwijs zetten in de exclusieve federale Wetgevende List, waardoor een alle universiteiten federale instellingen, is het nog de taak van (en makkelijker!) Voor de federale regering om deze ongelijkheid te verwijderen in het hoger onderwijs.

Het Bewijs

De cijfers worden geproduceerd in dit gedeelte zijn afgeleid uit de Nationale Universiteiten Commissie bronnen op basis van de opbrengsten verkregen uit de universiteiten, de regering records, enz. Dit is waarschijnlijk de eerste keer dat deze feiten worden gebracht in deze grimmige vorm. De reactie op de publicatie ervan mag daarom niet vanzelfsprekend, hoewel op hetzelfde moment doen ze vormen de basis voor de voorgestelde oplossingen. Het is te hopen dat deze oplossingen zullen worden toegepast vanaf de 1976/77 sessie in de universiteiten. Er is nog tijd om dat te worden geprobeerd.

De gegevens worden weergegeven als voor de eerste 12 staat structuur. Er is weinig verschil tussen de nieuwe staten gesneden uit een van de oude, bijvoorbeeld tussen Oyo, Ondo en Ogun of tussen Bauchi, Borno en Gongola. De cijfers vanaf het begin van de vorige planperiode en worden gepresenteerd op basis van academische zittingen tot 1974/75. De cijfers voor 1975/76 worden nog steeds ontvangen. Projecties tot 1980 worden weergegeven indien van toepassing. Hoewel de nationale universiteiten Commissie verstrekte cijfers, zijn de grafieken getekend door Professor SD Onabamiro.

Het is niet de bedoeling om de cijfers voor de Noordelijke Staten te scheiden van die van de Rivieren en Cross River Staten - omdat er een zekere mate van achterstand in de laatste twee staten. Het is het ontbreken van deze cijfers die leidt tot een dergelijke scheiding.

1. De vier oude staten van Centraal-Oost, Lagos, Midwest en het Westen uit te oefenen een alarmerend monopolie van de inschrijving in het universitaire systeem. Deze vier staten, met een gezamenlijke bevolking van ongeveer een derde van het hele land, hebben lange tijd een onevenredig groot voordeel in het hoger onderwijs had. Ook recent, in de 6 oude universiteiten de vier staten hebben 75,6 procent, 71,4 procent, 72,9 procent, 68,3 procent en 69,4 procent van de inschrijvingen in de academische jaren 1970/71, 72/72, 72/73, 73 / 74, 74/75, respectievelijk.

2. De universiteiten zijn zwaar tribalised, serieus vraagtekens bij de idee van "federale" universiteiten - Ibadan, Ife en Lagos hebben een groot overwicht van Yoruba-studenten (ook als Kwara is uitgesloten), Benin een groot overwicht van Mid-westerse stammen en Nsukka een nog Opvallend deel van Ibos. Als deze universiteiten waren regionale, of werden opgezet en onderhouden door etnische organisaties, konden ze niet hebben bereikt in de zin meer. Van de zes, de ABU het minst beïnvloed door deze malaise.

3. Er is een grote geografische en etnische ongelijkheid in het wetenschappelijk onderwijs. In verhouding tot hun bevolking, de Noordelijke Staten het meest te lijden, gevolgd door rivieren en Cross River Staten.

4. De situatie verbetert niet. Het wordt slechtste per jaar. Voor individuele universiteiten en voor de hele groep het onevenwicht neemt exponentieel toe.

5. De onbalans is erger met betrekking tot de disciplines. In het jaar 1974/75 de 4 landen waarnaar wordt verwezen boven gemonopoliseerd 80% van de inschrijving in de Geneeskunde en Farmacie, 77% in Engineering and Technology, 75% in zuivere wetenschap en de Land-en Bosbouw en 75% in het onderwijs. Ze gemonopoliseerd 60% in de Rechten en 56% in Public Administration. Met andere woorden, de meer achtergebleven landen zijn in feite nog slechter af in de echt technische gebieden - van belang voor de ontwikkeling en voor het onderwijs. Hoe, zelfs in de ABU, zijn de 4 ontwikkelde landen relatief beter doen in deze technische onderwerpen. Het Westen lijkt te monopoliseren de Onderwijs-inschrijving, die een indicatie is van verdere onderwijsexpansie.

6. Volgens de kosten van Universiteit onderwijs gezien vanaf NUC bronnen alleen. De twee conclusies zijn

(I) de bruto-onevenwichtigheid in de verdeling van de rijkdom van de natie in deze sector nemen per hoofd van de uitgaven voor de student en de toepassing van deze met de inschrijving,

(Ii) de stijgende kosten van het hoger onderwijs (dit jaar de afgeknotte NUC begroting is de helft van de totale federale Onderwijs budget). Deze progressieve stijging kan voorkomen dat de uitbreiding van het systeem. Staten die nu achteruit niet alles hebben wat lichte kans op inhalen door middel van een toename van het aantal University plaatsen.

8. De toekomst van het land, als het ware, ligt in de handen van de Nigeriaanse burgers afkomstig uit de West-, Oost-Centraal, Lagos en Midwest staten (in de vorm van 12-staatsstructuur), want ze hebben genoten van een lange monopolie van zeer geschoolde arbeidskrachten ontwikkeling in alle disciplines, en aangezien de situatie niet verbeteren.

9. Een overzicht van de bestaande situatie in de Federale Overheidsdienst is onthullend, niet alleen voor nu, maar vooral voor de toekomst. In de administratieve dienst staat vertegenwoordiging hoort te zijn breedste punt. De weergave van de tien Northern Staten als volgt: -

Niveau Tien Noord-	Sterkte	Tien Noordelijke Staten
17	34	15
16	8	4
14	25	6
14	25	6
12	9	2
11	149	9
10	83	2
9	178	8
8	410	63

Dit is in Administration waar representatie wordt gezegd dat breed. De cijfers voor de Rivieren en Cross River Staten zijn helaas niet beschikbaar.

De onbeduidendheid van de vertegenwoordiging in de bovenste berichten in vergelijking met onheilspellend schaarse aantallen lager moeten niet worden verloren op de beleidsmakers. De toekomst wordt bepaald door de ontwikkeling van die jonge officieren. In andere kaders en sectoren van de openbare dienst, de voorstelling is geen betere, zo niet te verwaarlozen.

OORZAKEN van het onevenwicht

Zeker de onbalans heeft niets met de basis intelligentie van de mensen omdat dit de kwaliteit blijkt normaal verdeeld in de populatie. De oorzaak ligt in onze sociaal-politieke geschiedenis en wordt gedragen door sterkere attitudes en verschillen in de Lower Level Educatieve Voorzieningen

De eerste en belangrijkste oorzaak is het feit dat de westerse onderwijs kwam veel eerder in het zuiden dan in het Noorden. Zelfs in het Zuiden, werd het begin van de inspanningen van christelijke missionarissen. Het gelijktijdig bekeren activiteiten van deze pedagogen maakte hen onaanvaardbaar in het islamitische noorden.

Maar dat is niet het einde van het verhaal. De Britse kolonialisten begrijpelijkerwijs deed meer ravage hier. De eerste Teacher Training School in het noorden werd opgericht in 1922. Dezelfde school werd later overgebracht naar Kaduna, dan aan Zaria (laatste als een Secondary School). Serial inschrijving nummer in deze continue scholen bereikt de 1000 mark in 1953.

Als gevolg van deze factoren het noorden ver achter. De rivieren en Cross River Staten op het gebied achter om een ​​andere reden - ze waren minderheden in een groot gebied vóór de schepping van staten.

In een tijd (1975) als de West-, Oost-Midden, Midden-Westen en Lagos Staten waren inschrijven van 238.964 studenten, de zes noordelijke staten ingeschreven slechts 60.693, vier keer lager. Ook moet worden herinnerde dat heel deel van deze studenten uit het Noorden, zou zijn studenten, in feite niet van nature voor in die 6 staten.

Naast de verschillen in grote aantallen, de normen van de middelbare scholen ook verschillen. Terwijl het percentage geslaagde kandidaten (de afdelingen 1, 11 en 111) in de ontwikkelde landen ligt in de orde van 50-60 procent, in de vier noordelijke staten (Kano, North West, Noord-Oosten en Noord-Midden) was van de volgorde van de 2O - 40 procent.

Kijkend naar de WASC statistieken per land, kan worden geconcludeerd dat, terwijl het nationale gemiddelde voor Nigeria is de hoogste, de naar achteren staat, (vooral die in het Noorden) ontwikkelen tegen de tarieven verkrijgen in Sierra Leone, Gambia en Ghana. Attitudes in de universiteiten

Het is al aangegeven in de afbeelding hoe de etnische inschrijvingen in de universiteiten zijn over het algemeen.

In de oorspronkelijk regionale universiteiten van Ife, Nsukka, Benin en ABU de oorzaak is begrijpelijk. Deze universiteiten werden opgericht door de regionale overheden in het kader van de opleiding van hun autochtone studenten - ze hadden duidelijke etnische en politieke doelstellingen. De universiteiten waren gevestigd in kantoren van de Premier. De Pro-kanselier, vice-kanselier en alle leden van de Raad werden benoemd door de regionale Uitvoerende Raad. Waar de etnische groep was homogeen, zoals in het toenmalige Oost-, maar vooral in de toenmalige West-Nigeria, de universiteit werd een duidelijk tribale een. Maar stoort is waarom deze verslechtert ondanks een Federale overname, die bij Nsukka is sinds 1973. De Noord was nooit homogeen, en de ABU zelf had faculteiten niet verkrijgen van elders in de vroege fasen - Techniek, Beeldende Kunst, Architectuur en Lichamelijke Opvoeding. De instelling dan ook om deze redenen altijd in het bezit van de meeste nationale karakter, omdat de Nigeriaanse College dagen.

In het geval van de Federale Universiteiten van Ibadan en Lagos ongelijkheid in het secundair onderwijs faciliteiten en strenge toelatingseisen kunnen verklaren het gebrek aan evenwicht - maar etnische discriminerend toelatingsbeleid moet een rol spelen. De etnische discriminerend toelatingsbeleid wordt bevestigd door de zwakke vertegenwoordiging van de minderheid van staten Cross River en rivieren Staten ook al zijn hun middelbare school prestaties lijken vergelijkbaar met de andere goede. Het is interessant om te zien hoe de inschrijving van Zuid-Oost-Studenten in Nsukka roos met de oprichting van de Calabar Campus van de Universiteit en de algemene politieke verstandhouding tussen de toenmalige twee staten. Toelating tot de universiteit is dan ook deels politiek.

Afgezien van de sterk etnische element als de cijfers blijkt, te verkrijgen in de meeste van deze zes universiteiten, is er sprake van een al lang bestaande gebrek aan zorg voor het nationale probleem van de educatieve onbalans. Deze universiteiten zal de eerste zijn om hun token individuele inspanningen om studenten van de achtergebleven gebieden van hun eigen land aan te moedigen de offerte-indiener. Geen twijfel, Ibadan, bijvoorbeeld, noemt de oprichting van Jos Campus, die oorspronkelijk gepland was voor elders. De verlengde Senaat debatten die over ging dit voor de campus bij Jos werd aanvaard, en de werkelijke prestaties van de Campus in termen van het overbruggen van de kloof in de inschrijvingen, echter, als voorzichtig herinneringen. Waarom zouden sommige Nigeriaanse Docenten worden betaald N2.00 een nacht aanleiding toelage voor het werken in Jos? Wat heeft een voormalige vice-kanselier aan afpoeieren de vice-directeur van de NEČAS die hem kwamen voor de toelating van NEČAS afgestudeerden te bespreken in de universiteit van Ibadan (terwijl deze afgestudeerden werden aanvaard door de ABU door middel van een overeenkomst en door Lagos waarschijnlijk door andere aansluitingen van de NEČAS Raad), door simpelweg te zeggen dat Ibadan niet de examencommissie genomen op Maiduguri herkennen? Het is heel duidelijk dat het merendeel van de universiteiten, los van politieke statements op geschikte momenten, niet kon echt aanspraak maken op waren gericht op zichzelf ernstig om het probleem van de educatieve gebrek aan evenwicht in het land waar ze werden opgericht om te dienen.

VERSLECHTERING ONE-

Er is al aangegeven dat deze educatieve gebrek aan evenwicht in het land wordt steeds erger, niet beter. De hoge vertegenwoordiging van het voormalige West in Lagos, Ife en Ibadan is stabiel, zo niet stijgt. Het overwicht van de studenten van de Oost-Central State oorsprong in Nsukka en Bendelites in Benin steeds exponentieel.

De inschrijvingen in de technische en professionele discipline worden ook meer en meer in het voordeel van de vier dominante staten. De anderen zijn het verbeteren van hun prestaties, maar niets als in dezelfde mate. Een bijzonder aandachtspunt is de enorme overwicht van leraren (zoals beoordeeld door inschrijvingen in het onderwijs) deze staten zal hebben. Dit is een indicatie van de verdere versnelde ontwikkeling in het onderwijs en de verdere verbreding van de kloof, een vicieuze cirkel. Tegen de argumenten van de steeds breder wordende onderwijsachterstand zullen zeker worden aangehaald de federale (en staat) overheid inspanningen in het onderwijs uitbreiding op de lagere niveaus. Alles goed en wel, maar deze inspanningen moeten worden geplaatst in het juiste perspectief in termen van hun universele karakter, de kans op een beter gebruik in bepaalde delen van het land dan in andere, en de lengte van tijd is het waarschijnlijk duren voordat de effecten zijn serieus gevoeld. Het mag ook niet worden vergeten dat sommige van deze 'plannen' niet echt plannen, maar intentieverklaringen of zelfs van hoop.

Er kan weinig twijfel over bestaan ​​dat een betere onderwijskansen zullen beter worden benut in de vier bevoorrechte zuidelijke staten dan in de tien Noord-(en de andere twee onder-bevoorrechte Cross River en River) staten. In het Noorden in het bijzonder, bekende sociale handicaps van een slechte infrastructuur, aanhoudende verdenking van West-onderwijs als een bedreiging voor de culturele instellingen, verzetten zich nog steeds tegen de onderwijsexpansie en een grotere motivatie. In termen van het oprichten van fysieke structuren en bewapening van deze, pure afstand van de havens is een ernstige handicap. Met dit in gedachten kan men nu beter oordelen over de mogelijke gevolgen van het Universal Primair Onderwijs-regeling en de uitbreiding van de middelbare school systeem, en de toename van het aantal universiteiten, op de educatieve onbalans.

Er is geen twijfel dat de nationale uitbreiding van het onderwijs op alle niveaus is een zeer heilzame sociale ontwikkeling die we zijn gelukkig genoeg om te kunnen plannen en te financieren en we moeten verder gaan met het. Maar onder de heersende omstandigheden, en zonder passende waarborgen en corrigerende maatregelen, zal het alleen maar verergeren het onderwijs onbalans en zou bijdragen tot het creëren van meer sociale en politieke problemen dan om de nationale eenheid en stabiliteit.

Per definitie, de Universele Primair Onderwijs regeling is van toepassing op het hele land en in absolute termen, zal niet in de buurt geen kloof. Men zou kunnen stellen dat in de ontwikkelde landen een veel groter deel van de leerlingen al naar school gaan dan in het Noorden bijvoorbeeld, en dus de UPE zal enkele absolute effecten met meer aanzienlijke verhoging van het aantal naar school te gaan up-land. Dit is de vraag vanuit verschillende invalshoeken. De eerste is dat vóór de UPE wordt echt universeel zal zijn op zijn minst een lustrum, zo niet een decennium. Ten tweede zal iemand die weet de behandeling van de UPE-programma's door het voormalige bestuur in de Noordelijke Staten weten dat, tenzij radicale maatregelen worden genomen, de hele zaak zal UPE, zijn slechts in naam.

Ten derde, zelfs met de beste beheer up-land, infrastructurele redenen maken het makkelijker om te bouwen in de gebieden dichter bij de zee. Ten vierde, de inschrijving niet het succes van de beschikbaarheid van leraren, enz. bedoel, de basisscholen in de minder ontwikkelde landen zijn waarschijnlijk meer slechtere normen en dus een lagere opbrengst aan de secundaire scholen.

Het grote verschil qua middelbare school inschrijvingen is al hiervoor bedoeld. De recente beslissing van de federale regering te koppelen middelbare schoolgeld moet worden gezien als potentieel het aanmoedigen van meer middelbare school de inschrijving door het verstrekken van hulp aan nationale regeringen en andere sponsoring agenten, naast de ouders. Met andere woorden, meer middelbare scholen nu worden gebouwd en deze gebieden die meer en betere basisscholen te hebben. Aangezien deze gebieden zullen de vier staten al genoemde, kan worden gezien hoe de onbalans zal verder kunnen verergeren.

Er is nu enorme expansie in het universitaire systeem. Degenen met een betere middelbare scholen, zal, onder gelijke omstandigheden, in grotere mate voordeel van deze in termen van het bezetten van de weinige Universiteit plaatsen. Er bestaat niet de minste twijfel, dat zonder een radicale verandering van de Universiteit toelatingsbeleid, deze nieuwe universiteiten alleen maar leiden tot het overwicht van studenten uit het voormalige West-, Centraal-Oost, Midden-Westen en Lagos Staten te verhogen.

In de universiteiten zelf, is de federale regering nu overwegen de invoering gratis onderwijs. Ongeacht de verdiensten van dit beschouwd als stap moet de vermoedelijke gevolgen ervan Universiteit bevolking worden genoemd. Het zal resulteren in een nog grotere onevenwichtigheid in de inschrijving, om de eenvoudige reden dat op dit moment, zijn er een behoorlijk aantal zeer geschikte kandidaten voor universitair onderwijs, voornamelijk uit het onderwijs ontwikkelde landen, die helaas niet zonder meer de Universiteit in te voeren op financiële gronden. Dit moet mede verantwoordelijk voor de jaarlijkse tekort van ongeveer 10 procent van de begrote inschrijving doelstellingen van de universiteiten. Daarnaast moet men rekening houden met de aspecten van het nieuwe beleid van de studiefinanciering met betrekking tot de liberalisering van de leningen aan studenten in het buitenland. Iedereen weet dat er letterlijk duizenden Nigeriaanse studenten het buitenland verspreid bestuderen op hun eigen. De meeste van deze zijn afkomstig uit de reeds ontwikkelde landen. Staatslening regeling daarvan is tijdig en op een vriendelijk gebaar, maar moet worden gezien in het perspectief van het veroorzaken van verdere onbalans.

Een laatste gebied, dat is een zeer ernstige potentiële bron van onbalans in het universitair onderwijs is de kwestie van Extenal Degree hetzij door middel van schriftelijke cursussen of part-time klassen. Een of twee universiteiten proberen om te beginnen aan dat. De Universiteit van Lagos heeft verklaard, en de Universiteit van Ibadan zou zijn begonnen in oktober vorig jaar, maar voor de verstoringen veroorzaakt door de pensioneringen enz. Als deze externe Degree programma's effectief kunnen neutraliseren alle maatregelen die regering kan nemen om het bestaande gebrek aan evenwicht te corrigeren, is wordt bedoeld later.

Benadrukt moet worden dat de federale militaire regering alleen is het uitvoeren van haar plicht om de burgers door de moedige stappen van de onderwijsexpansie en "het stimuleren van de onderwijskansen van alle Nigeriaanse" en de FMG verdient ondersteuning voor, maar, zeker, elke zilveren voering heeft de wolk, de regen uit, die niet hoeft te worden toegestaan ​​om doordrenken ons allemaal.

GEVAREN VAN ONDERWIJS

ONE-

In de afgelopen jaren zijn er pogingen om de bevordering van nationale eenheid - vooral na de Burgeroorlog. Iedereen ziet nu zijn of haar toekomst in het kader van een Nigeria. Maar wat zal dat in de toekomst zijn? Het antwoord op deze vraag zal de basis vormen voor het plannen voor een duurzame nationale eenheid en harmonie. De National Youth Service Corps uitwisseling van studenten en ander personeel en functionarissen tussen staten, de detachering van de belangrijkste officieren om een ​​andere lidstaat dan die van hun afkomst, enz., zijn allemaal gebaren bedoeld om mensen te mengen op functioneel niveau. Koophandel, garantie van de veiligheid van niet-inboorlingen van staten zijn ook bedoeld om aan te moedigen mengen. Maar al deze zijn naast het punt als het niet gegarandeerd dat alle delen van het land dezelfde realiseerbare mogelijkheden van deelname aan het nationale leven nu en in de toekomst. "Full kansen" is zinloos als aan bepaalde criteria voor de mogelijkheden toegankelijk worden, die in feite criteria discrimineren tegen een aantal secties. Zo kan een ieder naar de universiteit, als hij beschikt over de nodige toegang kwalificaties. Iedereen heeft de mogelijkheid om een ​​goede baan als hij een universitair diploma. Iedereen kan bereiken deze de juiste kwalificaties indien hij is geslaagd uit een goede middelbare school en ga zo maar door. Dus criteria moeten alleen uniform worden toegepast indien zij eerlijk en rechtvaardig uit de eerste beginselen, namelijk als alle begonnen met de concurrentie van dezelfde lijn.

Een gedachte die de tijdbom van de geografische en etnische educatieve onbalans kon onschadelijk te maken wat zou dan het einde van de Generaal Mohammed aangeduid als ieder van ons "leren samen te leven als Nigerianen". Als mensen van het ene deel van het land, als individu, werkt in andere delen van het land en de behandeling van deze onderdelen, in alle opzichten, als hun huizen, als alle Nigerianen, als individuen, zal alle andere Nigerianen precies zoals ze nu te behandelen de leden van hun een etnische groepen, dan zou het onderwijs onevenwichtigheid nauwelijks hebben plaatsgevonden, en, zelfs als het gebeurde, zou nauwelijks merkbaar geweest. Iedereen weet beter dan te concluderen dat deze gelukkige dagen zijn nog bij ons. Zoals het is, zal dit de bestaande en de verslechtering van het onderwijs onbalans verergeren het verschil in kansen op werk van de inboorlingen van de achtergebleven delen van het land. Zelfs de pogingen van de federale regering op de sterk afwijkende geografische vertegenwoordiging te brengen in de publieke sector worden gefrustreerd door het een of het ander. Zo werd de beslissing om de federale overheidsdienst te decentraliseren eerst over acht jaar geleden genomen, maar werd vorig jaar vernieuwd, met de gegeven zeer nauwkeurige richtlijnen, maar tot nu toe weinig of niets lijkt te zijn gebeurd.

Als de werkgelegenheid verschillend zijn, de levensstandaard, levensverwachting en andere parameters van het bestaan ​​en van welzijn, zal anders zijn. Met andere woorden, in de huidige kapitalistische vegetatie er nog vele rijk in sommige delen dan in andere. De verdeling van de haves zal het precies andersom zijn.

Als de haves en de have-nots nemen verschillende geografische spreiding, zal de rijkdom van het land volgen hetzelfde patroon, per definitie. Niemand moet worden overgehaald om te geloven dat dit is precies wat er gebeurde tijdens de eerste fase van de indigenisatie oefening.

Wederzijds wantrouwen zal daardoor verder worden verankerd en, om regelrechte politieke overheersing en onderdrukking te voorkomen door diegenen die gebeurtenissen te beheersen door middel van hun voordeel positie, de achterstandswijk hun toevlucht zullen nemen om te overleven tactieken die passende anticiperend tegen-tactieken zullen trekken door de rijken. In dit klimaat kan er geen nationale oefeningen, zoals de Census en de verkiezingen, die kunnen worden uitgevoerd zonder het tekenen vijandigheid, bittere geschillen en conflicten die kunnen worden fysiek.

Al met al zal de maatschappij bij uitstek worden klaar voor etnische crisis als geen strijd. Dit is de apocalyps Nigerianen hebben net te vermijden.

Verantwoordelijkheid van de overheid

Het is de taak van de bevoegde regering, die de verantwoordelijkheid voor de verdediging van het land de integriteit en de grondwet, het verwijderen van alle bronnen van conflicten - dreigende of potentieel. Hier dient te benadrukken dat dit niet mag Noord-Zuid geschil beschouwd. Voor een ding, zijn de rivieren en de Cross River Staten ook beïnvloed. Het moet positief worden gezien als een kwestie van corrigeren van een gevaarlijke educatieve onbalans in het hele land. Het zal een oefening begonnen aan zijn om een ​​goede basis voor eenheid en voor de tevredenheid onder de volken te leggen. Het is een taak waarvoor de federale regering moet geen excuses, en de Commissie te bieden op toegang tot de universiteit moet geen aarzelingen hebben in het adviseren van.

Ernstige sociale problemen van deze aard worden opgelost door naar hen, niet door het vermijden van hen, omdat ze vroeg of laat zal moeten worden geconfronteerd. Het is beter om ze onder ogen zien wanneer we dit doen in een zekere mate van vrede en goede wil, als we de regering hebben dat kunnen doen.

De regering is het nodig om direct schrijven een oplossing van het probleem. Sommige van deze recept direct worden toegepast, de rest wordt lange termijn.

Er kunnen protesten zelfs stormachtig protesten de zogenaamde bevoordeeld. Maar dit is natuurlijk. Deze protesten zullen gewoon moeten worden opgenomen en de maatregelen voortgezet met de politieke vastberadenheid die ze verdienen, totdat een ieder komt te accepteren van de situatie, totdat een ieder zich realiseert dat wat werd gedaan was voor de duurzame vrede van de natie.

AANBEVOLEN S0LUTIONS

Elke benadering van de oplossing moet worden gezien in het kader van de bevordering van nationale eenheid en het behoud van de kwaliteit van de Nigeriaanse universitair diploma. Het moet gebaseerd zijn op twee fundamentele principes. De eerste is het vergroten van de echte kansen en de ontvankelijkheid van de studenten van de kansarme gebieden. De tweede is het verwijderen van zoveel mogelijk, alle sporen van tribalisme en sectionalisme in de universiteiten.

There is no question at all that the eventual solution to the educational imbalance is to improve the number and standard of the primary and secondary schools in the deprived areas. There must also be a concerted campaign to improve motivation and enterprise in these areas as well aim at eradicating any entrenched social attitudes which militate against a spurt of education at lower levels. Here, the State Governments, Local Authorities and all the citizens have a tremendous role to play. They must have the funds to put into practice what they will be expected to preach.

In this context, it is doubtful, as an early measure, if the long vacations in the primary and secondary schools in the backward States can be afforded. These Schools are closed during the raining season when it is cool and when studying is very much more comfortable. The long vacation was relevant during the colonial days – these were things of the past. A study should be made into the feasibility of curtailing this unnecessary long vacation in schools.

However, improvement in primary and secondary schools, and the question effecting enabling social changes are very long term measures. In fact they are the hallowed suggestions usually made to correct the imbalance. In terms of national unity and harmony, these long term measures are as effective in defusing the situation as to remind one of George Orwell's “they will never be conscious until they rebel, and they will never rebel until they are conscious”.

The imbalance in enrolment in the Universities was first brought to light as far back as 1952 when a delegation of the British Inter-university Council for Higher Education in the Colonies (now called for Overseas – IUC for short) paid a visit to the then University College, Ibadan. They noticed a shortage of students from the then Northern Nigeria but firmly rejected a quota system of admission on the grounds that this would lower academic standards.

Instead “they recommended the expansion of secondary schools with higher School courses and `social changes', to tackle the problem of inadequate representation of female and northern undergraduates at UCI By 1955, the situation had scarcely improved” (Tamuno and Ajayi, 1973 History of the University of Ibadan 1948 – 73). One might say that in 1975 the situation all over the country was worse in proportionate terms. How could the measures suggested by the IUC ever be expected to work, when at that time the North, as a limit of the under-privileged States, was just having its second Government secondary school split off from the checkered Katsina – Kaduna College? How could Higher School Certificate courses be introduced when people like Mr. EL Mort, a former Principal at the Kaduna College, broke down weeping that all his work in the North had been undone, when he heard that plans were being made to introduce HSC courses at the Kaduna College?

In September, 1971, the former Military Governors of the then Northern States, wrote on the platform of the defunct ICSA to the former Head of State, General Yakubu Gowon. In their letter No. CSA/MIG/222 7 they drew attention to the fact that students from the Northern States constituted less than 2 per cent of the total student population in the then Federal Universities of Ibadan and Lagos. They suggested the expansion of the preliminary courses in these Universities and giving preference to students from those states for these courses. The then Head of State opined that the ICSA were trying to “carry up everything a little too far” but asked for Civil Service advice. In their solicited comments on this, all that the Administrative National Universities Commission could recommend at that time was “a bold programme… to increase primary school population… and… considerable financial grant to the States….''

When the debate on the imbalance in University enrolment heated up and it appeared that the then Federal Government was going to be unyielding in its bold determination to do nothing – the underprivileged states embarked upon serious plans to build and own Universities. This included the Rivers State (the then South Eastern States entered into a fruitful political association with the then East Central State over Nsukka). The then top functionaries of the Federal Government, very interestingly blocked these efforts by working against very formidable States' opposition to transfer Higher Education from the concurrent to the Exclusive Federal Legislative List in the Constitution in order, according to them, to stop the “tribalisation of our Universities”. This effectively rendered abortive efforts to build State Universities like the North East, Kwara and Rivers State Universities. Ironically the then FMG approved the University of Benin (by itself a good thing), in one of the already fortunate states! The enrolment pattern of the University of Benin is an indication of how successfully has that University been made national.

As a carrot, it was announced that the new Universities would mostly be located in these underprivileged states. True enough this was done, but as repeatedly stated above, this action by itself would never solve the problem of imbalance without concomitant changes in the admission policies. In fact it is an open secret, and a realistic admission of the true position of things in the country, in terms of unity and trust, that there has been open although obviously misplaced skepticism in the States towards these new Universities whose newly appointed Vice-Chancellors and Principals did not appear to be those who could automatically be “trusted” to work had in correcting the imbalance. The carrot of the location of the new Universities stands the risk of being misread as simply another theory stick unless some visible effort is made on the matter of imbalance.

INCREASE IN ELIGIBILITY

The only way to increase the eligibility of University education to students from the underprivileged areas is to remedy the effects of the fewer secondary schools they have, and the effects of the poorer standards of these secondary schools. This means that the student should be given another chance to attempt entry into University courses, under more favourable circumstances. These remedial efforts should be based in a number of educational institutions, which will be briefly indicated below:-

1. Special Remedial Centres

These are post-secondary institutions specially established as “quality centres” to remedy the effects of poor standards in secondary schools and to prepare the candidates for direct entry into first degree courses in the Universities. They could, of course, be made to prepare students for admission into preliminary courses in the Universities or into the first year of the 4-year degree programme. At whatever level the candidates enter after being remedial, the eventual results are considered likely to be the same, since these weak candidates are weak because of poor secondary schools and not because of innate lack of intelligence. However, for reasons of morale of staff, the centres are likely to be truly viable only if they undertook courses leading to the direct first degree courses of a 3-year programme or appropriate entry at the second year of the 1-year degree programme.

Centres of these types are the Schools of Basic Studies of the Ahmadu Bello University, the former North East College of Arts and Science (NECAS), and the Basic Schools of the Kwara, Port Harcourt and Calabar Colleges of Technology.

These centres, properly staffed and equipped, achieve remarkable results. In the first examination of the Interim Joint Matriculation Board (moderated by the ABU) in June 1975 these were the results of the NECAS:-

WASC Division	Total Passed	IJMB	Failed IJMB
Ik	28	28	Nil
II	59	57	1
III	92	81	11
GCE O/level	2	2	Nil
Grade II Teacher	5	5	Nil
Certificaten	186	173	13

Thus, of the 186 who passed out of the NECAS, 49.5 percent entered with Div. III School Certificate – a group that would never have been touched with a 50-foot pole by our existing Universities. The results in the other Basic Schools have also been most encouraging although the 93 per cent pass scored by the NECAS was unequalled. The high score from the NECAS was related to better equipment and staff (who were however anticipating the eventual development of a University out of the institution – as finally happened).

Deze herstelmaatregelen centra op te richten dringend in ieder van de kansarme landen. Om te beginnen elk van de staten die niet beschikken over hen zijn er in de eerste instantie, om te zetten een bestaande middelbare school in een school van Basic Studies voor de aanzienlijke College is gebouwd, en de leerlingen van die school herverdeeld onder andere scholen voor voortgezet onderwijs van de Staat en de federale regering. De staten moeten niet uit elkaar hun goede scholen voor voortgezet onderwijs bij het selecteren van een. Die stelt dat dergelijke centra hebben moet zo uitbreiden dat de jaarlijkse instroom komt tot ongeveer 1.000 per jaar in 1980. In al deze is het belangrijk dat in elke staat voor de centrale figuur in deze taak onmiddellijk te identificeren en geef hem alle steun.

De federale regering moet verantwoordelijk zijn voor de gehele financiële last van de oprichting van deze centra of bij het uitbreiden van hen en in hun terugkerende uitgaven. Echter, de centra onder de volledige controle van de staat Regeringen, waaronder de toelating beleid. De federale regering moet helpen bij de onmiddellijke aanwerving van personeel in deze instellingen, en maken speciale regelingen voor de bouw en uitrusting.

Alle de tien staten van de voormalige Noord-, maar ook de rivieren en Cross Rivers Staten, zullen elk moet je een van deze nieuwe centra. In de plaatsen waar de bestaande basisscholen maken deel uit van het College of Technology, enz. ze moeten worden losgemaakt.

2. FEDERALE Hogeschool voor de Kunsten en Wetenschap (FSAS)

Deze scholen bevinden zich op Victoria Island (Lagos), Sokoto, Mubi, Ogoja, Aba, Ondo en Abuja. De laatste drie zijn nog echt moet worden vastgesteld. Er is gesuggereerd dat de 'studenten in de eerste 10 plaatsen in de promotie onderzoek van van 4 tot 5 (in klassen die groter zijn dan dertig) in alle middelbare scholen in de getroffen staten dient automatische beurs worden gegeven door de federale regering over te gaan tot een twee- jaar Pre-University koers na het nemen van hun West-Afrikaanse School Certificate ". "De FSAS op Victoria Island kunnen zich bij de toewijzing van FSAS Aba, Ondo en Abuja voordat deze hebben een stevige positie" (Dr. SD Onabamiro).

Als alternatief kan de huidige toelatingsbeleid van deze scholen, ontworpen om een ​​maatregel van de quota-systeem voor de kansarme staten weerspiegelen, worden gelaten als ze zijn met de quota aspect versterkt nodig wordt geacht.

3. PRE-opleidingen in nieuwe universiteiten

Aangezien de nieuwe universiteiten werden opgericht met de ogenschijnlijke politieke doelstelling van het corrigeren van de educatieve onbalans, moeten zij worden gedaan om dat te doen. Immers, werden ze gebruikt als een substituut voor staat regering inspanningen om het opzetten van hun eigen universiteiten en in het geval van Maiduguri, de Federale Universiteit fysiek verdrongen de Staat inspanning.

Regardless of whatever arguments that may be made about standards, mixing up of students from different parts of Nigeria and similar ideals, these new Universities should admit predominantly from the backward areas. Whether the new Universities is embarking on the syllabus of a preliminary course followed by a three-year degree course, a straight 5-year degree course, the admission for the 12 affected states should make up a minimum of sixty per cent of the total. The distribution among the states should be based upon population. If a state cannot fill its quota, arrangements should be made to admit from the nearest state(s) among the affected ones, provided the fact that this is an exercise to correct imbalance is never lost sight of.

4. PRE-DEGREE COURSES IN THE OLDER UNIVERSITIES

All the existing Universities run pre-degree courses – either as preliminary, or as the first year of a 4-year degree programme. The ABU has the remedial centre of the School of Basic Studies and had entered into a “Federation” of Joint Matriculation with similar centres in Zaria, Kano and Maiduguri.

Since most of the existing Universities adopted policies which tended to maintain or worsen the imbalance, they cannot remain aloof while efforts are being made to correct this. In fact, apart from the ABU, it can be said that all of our Universities participated in, or at least, stood by, while the unhealthy imbalance was being gradually exacerbated. Universities anywhere should never fail to identify those factors which are likely to do incalculable damage to their nation, and must respond promptly when these facts are pointed out to them. This attitude of non-chalance sometimes arises in the name of offering “no compromise on the question of standards” a phrase used to poorly conceal what might be correctly or mistakenly interpreted as ethnic smugness in the places where it is least expected.

The existing Universities must therefore be involved in the remedial courses and must be made to see the natural need to admit more students from the under-privileged areas. In fact, the formula is simple as far as remedial courses are concerned. Each year the particular University is given its enrolment quota for pre-degree courses. This is necessary to prevent these Universities unilaterally contracting this part of the course and therefore escaping. From this quota 50 per cent can be admitted on merit – by an entrance examination, or by whatever means. The other 50 per cent should be admitted from the 12 under-privileged states on quota basis – each state allocated places according to population. The formula should be the same as for the new Universities – any state unable to fill its quota should surrender the remaining portion to the nearby states in the twelve under-privileged.

Of the secondary school leavers admitted on quota basis, the University should either remedy them for two years so that they enter a three-year degree course directly (which is preferable) or for a year so that they can enter preliminary classes.

Universities which run a straight 4-year degree programme should also plan similarly, namely, on being remedied, the quota student can either start the first year of a four-year course or the second year if the remedial course lasts two years.

Not only should the existing Universities take part in the remedial course for reasons of justice, but also because they are the best equipped in terms of staff and facilities. These remedial students should not be isolated in a 'colony' but should matriculate in their respective Universities and belong to the various faculties from the word go.

In the Direct Entrants into the first year of a 3-year degree programme and the second year of a 4-year degree programme, the same formula should be used, that is 5O per cent of admissions in the older Universities and 6O per cent in the new Universities should be on quota basis using the same formula. Since in this case there is no question of a remedial course, a candidate can only be admitted, from wherever they may be, if he or she meets the minimum requirements for the University. Since these minimum entry requirements could be used to frustrate this component of the correction of imbalance exercise, they should be subject to scrutiny as a continuing exercise. The quota imposition at this higher level is necessary so as to cater for the needs of the products from the state remedial centres and the Federal Schools or Arts and Science.

PROBABLE YIELDS

The probable yields in terms of correcting the imbalance will depend upon the net enrolment achieved in the entire University system. They will also depend upon the level of performance in the WASC (or equivalent) examinations which is considered to make the candidate eligible for entry into a remedial course. Of course, the yields will depend upon how the letter and the spirit of the national exercise is approached and carried out.

The following estimates for yields are based upon the projections of the National Universities Commission (1975/80) according to Secondary School enrolments. The assumption is made that 20 per cent of the candidates for WASC pass with Divisions I and II, “the usual University material”. Of these, 60 per cent are estimated to opt for University courses. In fact based on recent performances at WASC, 20 per cent pass at Division I and II seems over-optimistic. Fifteen per cent pass seem more likely. However, since the quota students will be most likely to be made up of many who score less than Division II in WASC, the figures to be given may not represent an over-estimate.

The figures are given according to estimated enrolments in the Universities and assuming the 60:40 ratio of Science, Arts and that the new Universities will enroll the pre-degree students at 60 per cent quota basis and the older Universities 50 per cent.

TABLE A

Arts – Based Discipline 1976-80

Pre-Degree Enrolment of Quota Students

Jaar	Old Universities	New Universities
1976	1082	930
1977	1275	1020
1978	1425	1350
1979	1525	1650
1980	1525	1920
	6832	6870

Total Arts Quota 13,502

Total Arts 'O' Level 23,340 Admission

Total Arts 'A' Level 8,375 Admission

This table also assumes that both the Universities of Ibadan and Lagos are required to commence by 1978 pre-degree courses in Arts, which they do not offer at the moment.

Table B

Science-Based Disciplines 1976-80

Pre-Degree Enrolment of Quota students

Jaar	Old Universities	New Universities
1976	2100	210
1977	2175	660
1978	2525	1200
1979	2880	1530
1980	3200	1920
	13200	5520

Total Science Quota 18,720

Total 'O' Level Science 34,977 Admission

Total 'A' Level Science 14,000 Admission

In the figures shown for the pre-degree Arts and Science quota admissions were to be achieved, then beginning in September 1976, by 1980, if the projected admission of 58,300 pre-degree students in the 13 Universities institutions, at least 35,000 would have come from the 12 under-privileged states. This would have gone some way towards correcting the prevailing serious imbalance. 'A' Level Entrants At the rough ratio of total enrolments between the new universities and the old ones, of 1: 2 up to 1980, and with quota at 50 per cent for the older universities and 60 per cent for the new universities, the projected numbers of quota students in the 'A' level admissions of all the universities, beginning from September 1976 up to 1980 are:-

Arts – based Disciplines

Total projected admission 8,375

Total projected Quota 3,350 students

Science – based disciplines

Total projected admissions 14,000

Total projected Quota students – 5,000

It can be seen from the above that, if the remedial colleges and other extra-university courses of 'A' level students become well established, the quota admission will not be sufficient to correct the imbalance; it will certainly not be too much. This is related to the great disparity in projected enrolments between the older and the newer universities. However, this insufficiency should not matter since many of the students from these remedial centres will in fact gain university admission “on their own steam” by that time.

On the whole then, if the university system admits 81,000 from September, 1976, to September, 1980, a minimum 44,000 would have come from these educationally underprivileged areas. This would have set a course of imbalance correction. Educational imbalance would, by the nineties, then cease to be an issue which threatens national unity and understanding.

There have been realistic fears that it maybe too late to achieve much in the next academic session (76/77).

RATIONALISING THE SYSTEM OF QUOTA ADMISSION

It will be necessary to work out the method of selecting the quota students from the various areas, and also to give guidelines as to which of the various institutions they should be sent for any necessary remedial courses.

A review of the WASC results for two years presented in the form of the Grades achieved, and then in the terms of credits obtained, may help. If candidates with Division III in WASC are prepared for university education, the numbers of students from the underprivileged areas will increase substantially. Using only Division I and II as the universities tend to do now, will not redress the imbalance even if all the qualified candidates enter university. Using the GCE pass rate, the numbers benefiting will also increase substantially, but not as much as by using Divisions and taking Division III as well.

At the moment, universities consider only candidates who score 5 credits. The numbers likely to benefit in the underprivileged states will be small. Using four credits especially for remedial course is not likely to make great difference. Figures are not available for candidates who obtain three credits and two or one credits. But clearly it maybe necessary to go down to these levels.

In all categories, the problems likely to be faced are those of subject combinations, but if the institutions are seriously determined they can rectify this.

Guidelines for selection

1. All candidates from the underprivileged states who achieve 5 credits in WASC should be admitted into the university that academic year. Those of them who pass the various entrance examinations of these institutions will be treated in the same way as any other candidates. Those who do not, will be admitted on population basis into the remedial courses which these institutions will organise.

2. All candidates from these areas who obtain 4 credits should also be admitted on population basis into the remedial courses of the universities. Universities who run straight 5-year courses, as a few of the new ones seem to wish to do, should admit these straight away.

3. Students from these areas who spill over from these universities remedial courses, eg if the universities have taken from all of those who have 4 credits and some of those who are left, and any with three credits, should be admitted for remedial courses into the Federal Schools of Arts and Science, and those of the State Remedial Centres existing or to be established. These latter Colleges, since they belong to the States, should be allowed to go as far down as they wish in the credit ladder for enrolling candidates into their remedial causes.

4. Flexibility should be permitted on this question of credits and venue of remedial training, but no student from these under-privileged states who obtains Division III in WASC, and who wishes to enter university, should be denied the opportunity of such remedial training.

5. It is possible that a Joint Matriculation (University placement) Board Examination will be introduced. Even if this is introduced, students will still take WASC, the results of which can be used as above, for determining who obtains remedial training and where.

If the WASC will be used to effect a political objective, it must be ensured that the examination is fair and efficient. The question of a Joint Matriculation Examination (JMB) was raised because of the obvious incompetence of WAEC. There is every likelihood that the JMB will face problems similar to WAEC. This is in terms of efficiency. In terms of fair play – if certain sections of the country object violently to the quota system, then confidence in the fact that the enabling examination like WASC, but especially the JMB (which will be marked in the universities), will be seriously eroded. The only answer is to decentralize WAEC. This will be the most sensible thing to do. Let the various syndicates of WAEC mark their WASC papers using questions set and guidelines clearly laid down by WAEC, which will only have the function of certifying the results and higher policy matters (like the NUC and the universities). In London County alone, there are NINE school examination Bodies as part of the Joint Syndicate. There is no earthly reason why the whole of WEST AFRICA should take the same destructively centralized school leaving examination.

Apart from the problems of WASC, where needs be, set up some machinery for implementing the system of quota admission. A Quota Committee, of a sort, can be set up nationally. This will be like a Common Entrance Board of limited scope, this can be added to the responsibilities of any future full Common Entrance Board.

REGULARISING UNIVERSITY ADMISSIONS

It was already indicated that the educational imbalance at the university level can be redressed by two complementary means, increasing the eligibility of candidates from the backward areas, and detribalizing the process of university admissions. Admission has become a national issue, and therefore a political issue. It should therefore be handled by the political organ of the university – the Governing Council. At the moment, admission is the responsibility of Senate. It is regarded as an academic exercise, and Council is sometimes not even notified of admission figures giving detailed analysis.

Senaten zijn zeer conservatieve organisaties die angstvallig waken wat ze noemen universitaire autonomie en academische vrijheid. But neither of these can over-ride national unity and harmony. Concerning the Senates' modest record of concern with the geographical imbalance in our universities education, the composition of these Senates (the staff of the existing universities classified by ethnicity of geographical areas will yield similar graphs to those of student enrolment) and the unexpected inability of these bodies to completely divest themselves of all ethnic sentiments, one should not allow university admissions to remain their exclusive responsibility, at least not that portion of it related to correcting imbalance. Universities admission should therefore for the time being, transferred from being the ultimate responsibility of the Senate, to being that of the Governing Council. The Councils should be given clear directives by the FMG as to what is expected of them in terms of redressing the imbalance, using set guidelines. The Councils will then arrange to take over the control of the admission apparatus. Each Council should report to FMG, within four to eight weeks of the beginning of any session an analysis of the university's admission for the year – with details of State by State breakdown, and States by Disciplines, as well as States by Remedial Courses breakdown and clearly shown. This should be observed for a number of years with policies and mechanics appropriately adjusted according to the feedback obtained.

Apart from vesting the Councils with responsibility for admissions, some general shake-up may be needed in university administration – to reduce allegations of tribalism at the lower administrative staff level, if necessary by shuffling the staffing of certain positions. It does appear that what the Universities want is leadership. Respectable Universities do not want to live under the shadows of the politics of tribalistic admissions or the charges of ignoring national needs hanging over their heads. Our universities are no exception.

PROBLEMS OF QUOTA SYSTEM OF ADMISSION

The problems to be faced in introducing the quota system of admissions into the Universities are two types – the real ones and the obstructionistic ones.

GENUINE PROBLEMS

1. Expense

It could be quite expensive. The State Colleges of Arts and Science will cost at least 15 to 20 million naira each. The Federal schools of Arts and Science may require expansion. The universities, the older universities, will use the introduction of a remedial course as an opportunity to press for funds for capital development. To prevent lack of funds being used as an excuse to frustrate the whole exercise in so far as the universities are concerned, generous provisions will need to be made here too.

2. Logistic

To organize the quota system requires efficient coordinating machinery. As already indicated, a Quota Implementation Committee can be set up to serve as a Common Entrance Board of limited scope. The Committee will have to be fairly high powered. Of course, the problems of staffing and equipping any remedial centers to be established need no emphasis.

3. Congestion in the Universities

Introduction of remedial courses in the universities will increase congestion already existing in some of them. The staff will need to put in extra work. However, it has already been shown that these remedial courses enroll half of those who could have been enrolled into preliminary courses. The net effect tends to be less serious than imagined.

4. Problems of Injustice

This is the most emotional part of the whole undertaking, but the system proposed must be seen in the proper perspective. It is not the intention to lower entry qualification for degree courses for any group. That will not be in the interest of any one. What is proposed is to give a second chance at entering into a degree courses to those who come from weak secondary schools.

It is therefore not as if there is someone with qualifications for entry into a degree course who is turned away in favor of someone with lower ones who happens to come from a particular area.

In addition to giving a second chance to the weaker candidate, more equal opportunity for entry is also introduced by fair play, which means abolition of all traces of tribalism in the university admission process. This is the job of a briefed political body – the Governing Council. Nevertheless, there will still be problems since the quota will need to be preserved for the Colleges of Arts and Science in the backward States, and since preliminary admission will be halved in favor of remedial courses.

Questions will be asked like: The son of a farmer in Ekiti or Arondizuogu is as deprived as the son of a farmer in Eket or Argungu, so why ever discriminate? Whose fault is it that the secondary schools in the states affected are fewer and standards poorer? Since we are all committed to unity, why cannot every Nigerian be regarded as a Nigerian and given equal opportunity? These questions are quite searching, but the answers to them do exist. On the two farmers' sons – you promote national unity; by doing justice to groups rather to individuals. This is the concept of the greatest good for the greatest number. Anyone who asks whose fault it is that there is educational imbalance in the country needs to be told that the future of the nation is more important than apportioning blames, and that historical errors are corrected by determined men fortunate enough to have the opportunity to do so. We are in the position to correct these errors which threaten our national oneness, and should not dissipate energy in laconic circumspection and recriminatory adjudication. As can be seen in the article by Dr. SD Onabamiro, there will inevitably have to be “temporary injustice” done to certain individuals. This is the give and take of peaceful and harmonious co-existence. The Chinese accepted it from the Malays in Malaysia. On the question of Nigerians having equal opportunity, it can be replied that the quota system is designed to promote just that!

5. Surplus Youth

If there are some highly qualified candidates for university education, who wish to, but cannot get in, there will be surplus youth. But the expansion in the university system can absorb most of such any way. Then the others can get into other post-secondary institutions like Colleges of Technology, and para-professional courses and the Armed Forces. Here too a quota system should be adopted. A fair redistribution of manpower would then result.

Employment opportunities, currently high in the country for the realistic ones in this group, will obviate any problems.

6. Non-Co-operation and Sabotage

If the introduction of a quota system generates the expected heat, then this factor will have to be reckoned with.

First of all, the university staff could theoretically refuse to teach the students any remedial courses. This is not very likely, since the university staff are responsible people and since the University authorities will be required to see to that. What is more likely is that these students could be taught grudgingly, without goodwill. If the final examination of the remedial course is made internal, a high proportion of these candidates can also theoretically be failed just to prove that they were never “university material” any way. A system of external examiners nominated (not on individual but) on institutional basis can help reduce this unlikely problem, which should however not be ruled out because of human weaknesses.

The act of non-co-operation and sabotage can also be applied to the marking of the WASC and the JMB examinations. The only answer is to take steps to increase confidence in the conduct of these examinations. The most effective way will be to decentralize them, and establish regional centers. To safeguard local cheating, a small sample of schools from other parts can be made to take the examination of each designated area and vice-versa. Another possible reaction is non-co-operation in staff recruitment and in erecting physical structures. These are most unlikely, and can be discounted. They are the sort of things which could only accompany open hostility.

7. Civil Strife

It is not expected that civil strife will result from this, but it should not be ruled out completely. More likely will be violent reactions from the students who justly (or not) feel deprived. There could also be mob taunts to remedial course students in the universities or to those coming from such course. This could lead to all sorts of things, but will be a temporary phenomenon.

8. Effect of Quota Admission on Morale of Candidates

It is possible for the quota students to develop a -complex as a result of the taunts referred to above. That would not be new and is the reason why in white America the Black Universities do not physically separate remedial course students from the others. A measure of such taunts has always existed and is no more than mere friction. Let the affected students learn to be thick-skinned. It is good for them.

9. Poor Motivation

The problem of poor motivation in the affected states, to the extent that the whole effort to introduce quota admissions becomes not worth the pitch, is a possibility. There will need to be organisation to overcome this as indicated above. The authorities may also be too slow or too busy to respond in the pursuit of the establishment of the remedial centres. All these should be expected.

10. External Degree

The External Degree programme can be effectively used to maintain or worsen the imbalance even if the quota system comes to be accepted. This will not only be in the Arts but also in Science since there are plans to bring these students in for Laboratory work during long vacations. In a way these programmes can act as a safety valve but it will be necessary to observe that they are not misused by anyone to counteract Government policy on imbalance.

OBSTRUCTIONISTIC PROBLEMS

There may be serious arguments with rancor and heat to oppose the quota system of admission. There will be figures bandied about. While cautioning on the limitations of statistical analyses, it should be pointed out that in this case the only valid correlation will be that of a population sample against the given higher educational opportunities of that sample under prevailing circumstances.

Arguments about lowering standards by adopting the quota system will be spurious since all that is intended is to remedy the effects of poor secondary schools. This is best done in the universities or similar institutions. You cannot remedy a student in the same institution where he was retarded.

There will be hue and cries of infringement of University autonomy, insult to Senates, rape of the University system etc. (coming from expatriates as well) if admissions are removed from Senate to Council in the universities. A few show piece resignations from certain Government bodies can be anticipated. This will all be part of the expected trials of a problem which is at least being tackled.

Of course shortage of funds, staff and facilities will be put in the fore front. Elaborate details will be obtained of the already deplorable state of the universities. The short answer is to improve the facilities, but, more important, to make better use of the existing ones in the national interest.

It will be stated that students do not wish to leave their areas to study elsewhere, and citations made of individual unsuccessful heroic efforts to enroll students from deprived areas. The latter may well be true, but this wide imbalance gap requires more than “token” or “showpiece” efforts of well disposed individuals however sincere.

It may be argued that quota admission will engender complex in the students concerned and give them a bad start in life. A remedial course leading to a degree surely engenders fewer complexes than lack of university education. All these arguments should therefore be expected, but must be seen for what they really are: obstructionist.

THE HOPES

It will hardly be fair to accuse everyone in certain parts of Nigeria of bigotry, ethnicity or of burying their heads in the sands of educationally privileged smugness. It would be quite unfair. Both inside and outside the university system there are genuine, decent people, capable of seeing far, of grasping the necessary recipes for future national unity and stability. As already indicated, as far back as 1952, two Nigerians from the South, the late Mr. EE Esua and Chief Kola Balogun urged for quota admissions into the University College, Ibadan. This was dropped, when a British Director of Education, Mr. AA Shillingford, who claimed to know his Northern protegees asserted that his wards did not want this (Ajayi and Tamuno 1973).

In December, 1973, Dr. Azikiwe called for a quota system of admission into the universities as a means of “restructuring the society”.

Dr. Sanya D. Onabamiro had been campaigning in favour of the quota system for a long time.

What is more, the opponents of quota admission into the universities must be expecting it any way. The system is working in the King's College, Lagos, the Federal Government Colleges and schools of Arts and Science, the Armed Forces and the Police etc. etc. There is nothing to exempt the Universities.

I believe, as indicated above, that both staff and students will come to accept and live with a well conceived and expected quota system of admission into the universities, no matter the initial storms. They will prefer to have it and be done with it, so that the universities will free themselves to look at new frontiers.

With recent interactions through increased mobility, communications, creation of states, the National Youth Services Corps etc. Nigerians are much more tolerant of each other than before. It is time to remove this last; very grave threat to complete integration and understanding among the people.

SUMMARY

In summary, the Federal Military Government will need to make a bold attempt to correct the unsavory educational imbalance in the country, by taking the following steps in the university system.

1. Establishment of remedial centers in each of the 12 States affected (the 10 Northern, Cross River and Rivers States), for the purpose of increasing the eligibility of the students from these areas for entry into the universities.

2. Retention of the present admission formula for the Federal School of Arts and Science.

3. A sixty per cent quota admission for the twelve states, on population basis into the new universities.

4. A fifty per cent quota admission for the twelve states, on population basis, into the existing universities.

5. Removal of responsibility for admissions from university Senates to the Councils.

6. Other efforts to depoliticize admissions into the universities.

7. Decentralization of West African Examination Council.

8. Establishment of Quota Implementation Committee.

9. Efforts to improve primary school and secondary school numbers and facilities in the affected areas.

10. Campaign to increase response to educational opportunities in areas.

E-mail dit bericht