IJNet Journalist van de Maand: P. Wanja Njuguna

(Nog geen beoordeling)

Loading ...

Door Seyi Oduyela

Gepubliceerd op: 10 juni 2011

IJNet Journalist van de Maand: P. Wanja Njuguna

Elke maand, IJNet beschikt over een internationale journalist die een voorbeeld van het beroep en gebruik heeft gemaakt van de site om zijn of haar carrière te bevorderen. Van deze maand journalist P. Wanja Njuguna, een Keniaanse docent en redacteur werkt in Botswana.

IJNet: Wat voor nieuws organisatie (s) heb je op dit moment werken? Waar heb je gewerkt in het verleden?

P. Wanja Njuguna: Ik ben momenteel een gedrukte media docent aan de media studies afdeling van de Universiteit van Botswana , waar ik ben ook de editor-in-chief van de krant van de afdeling, UB-Horizon. Ik ben ook een communicatie-adviseur, waar ik een lezing over communicatie, bewerken en schrijven internationaal en matig media met betrekking cursussen en examens.

In de media wereld, heb ik gewerkt bij Nation Media Group als schrijver en redacteur, De tijd als stagiair (onderdeel van het winnen van CNN African Journalist van het Jaar en later als correspondent voor het tijdschrift. Ik heb ook samengewerkt met de Keniaanse regering GJLOS Hervorming Programma als een media-specialist voor ongeveer een jaar voordat hij aan de Universiteit van Botswana als docent in 2007.

IJNet: Hoe heb je gebruikt IJNet?

PW: In meer opzichten dan ik kan tellen! De eerste keer dat ik gebruikte om mijn carrière verder was toen ik toegepast op de John S. Knight Fellowship programma van Stanford , dat zag ik op de website. Ik kreeg in 2002-2003 voor het programma.

Door de jaren heen, heb ik de site naar beurzen of programma's die ik heb toegepast te vinden - wat ik heb gekregen in, anderen heb ik niet. Mijn huidige job werd ook geplaatst op IJNet en toen ik een vraag gestuurd, het hoofd van de afdeling vroeg me om toe te passen. Ik werd lid van de Universiteit van Botswana in 2007 en hebben hier sinds.

IJNet: Werkte u in een ander gebied voor de journalistiek?

PW: Ja, ik heb-voor 10 jaar werkte ik voor de Keniaanse gevangenissen Services en ook als security officer in Nairobi voor VN-Habitat. In de Verenigde Staten, vlak voor het afronden van mijn studie aan de Harvard University, werkte ik als wetenschappelijk medewerker in een graduate studies afdeling.

IJNet: Hoe heeft deze ervaringen van invloed op uw huidige carrière?

PW: Als een jongere, twee banen altijd blij mij: de journalistiek en dat een soldaat. Ik was in staat om eerst oefenen om een ​​soldaat toen ik werkte bij de Gevangenissen Services - Ik had militaire training, maar niet zo hard als het leger. Tijdens het werken daar, ben ik begonnen met het schrijven van brieven aan de redactie met mijn tweede naam en achternaam. Mijn tweede naam, Wanja, onbekend was in de dienst. Toen zou het zijn geweest zelfmoord te schrijven naar de media met mijn echte naam als de media werd gezien als een vijand van de overheid en in het bijzonder van de gevangenissen Services. Ik gebruikte om te schrijven over allerlei dingen. Toen ik mijn brieven / commentaar gepubliceerd mijn andere liefde, de journalistiek opnieuw ontstoken. Ik ingeschreven aan een particuliere universiteit in Nairobi voor een diploma in communicatie en de rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis.

De meest interessante ding in mijn journalism studies deed zich voor toen deed ik mijn stage bij de Nation Media Group. Ik moest mijn tweede naam te gebruiken religieus toen mijn artikels in druk verschenen. Ik herinner me nog hoe bang ik was toen ik zou worden gestuurd op opdrachten, biddend dat niemand van de Gevangenissen Services zou me te zien. Soms Ik droeg een donkere bril om ervoor te zorgen dat niemand herkende me! Dat is hoe erg het was - wordt herkend zou hebben betekend het verliezen van mijn baan!

IJNet: Wat zijn uw meest trotse werken / verhalen tot nu toe?

PW: Ik heb geschreven over van alles en van alles, van armoede, kinderarbeid, HIV en AIDS, koken en hotels, de beroemde profielen op wereldleiders zoals de voormalige Iraanse hoofd van ayatollah Hashemi Rafsanjani, Graca Machel, Miss Rusland, president Ellen Johnson Sirleaf en anderen.

Maar drie stukken te binnen schieten als gevolg van de impact die ze volgde. Een daarvan was het stuk dat won ik de CNN-Afrikaanse Journalist van het Jaar, 2000 Overall Award. Het was getiteld, "Union Made in Hell" en bedekt huiselijk geweld onder de elite vrouwen in Kenia. Dit stuk was een van mijn moeilijkste stukken te schrijven als alle geïnterviewden wilde met me praten als ik nodig interviews. Het kostte me meer dan drie maanden om eindelijk krijgen. Het was echt nuttig om het publiek te zien dat dit geweld gebeurt er met vrouwen aan de top en de bodem.

Het tweede stuk is een die ik op politiegeweld schreef in Kenia, getiteld, "Sad Tale of Protectors Gedraaide Killers." Ik was al bezig met het verhaal, maar de urgentie om het af is veroorzaakt door de dood van een goede vriend in Nairobi na haar auto was car-jacked door rovers en de politie. Zij meer dan tien kogels had in haar lichaam. Het was ook de eerste keer dat ik bedreigingen ontvangen via een verhaal dat ik aan het schrijven was.

IJNet: Zijn er trainingsprogramma's die waren bijzonder nuttig voor u?

PW: In Kenia, het bijwonen van Daystar University communicatie programma was een eye-opener voor mij. Dit is de enige hogeschool geloof ik elke aspirant-journalist in Kenia te wonen. De tweede nuttige programma was mijn van een jaar fellowship in Stanford als John S. Knight Fellow-iedere journalist moet erop gericht zijn om dit programma of de Nieman Fellowship-programma, ze zijn geweldig bij te wonen. Ik heb altijd gezegd dat er zo veel mogelijkheden voor journalisten, om te studeren, te reizen etc. Ik religieus ook IJNet regelmatig kennisnemen van en ik kan niet genoeg benadrukken wat een fenomenale website het is.

IJNet: Hoe denk je dat journalisten het beste kan aanpassen aan de veranderende media-veld?

PW: Blijf op de hoogte van wat er om je heen gebeurt en de technologie van de toekomst. Met het onderwijs in het gebied dat men werkt in het is ook heel belangrijk, als kennis de belangrijkste is, vooral wanneer u schrijft of zelfs het onderwijs.

Ik denk ook dat journalisten moeten de tijd om journalistiek te leren op een part-time basis te vinden. Er zijn veel journalistiek docenten die niet hebben geschreven of iets gedaan in de journalistiek in leeftijd en velen hebben het contact verloren met wat er op de grond. Onderwijs helpt om onderzoeken en informatie te krijgen over wat er werkelijk gebeurt, niet alleen wat er in boeken.

E-mail dit bericht