Educatieve onbalans: de omvang, geschiedenis, gevaren en correctie in Nigeria

(No Ratings Yet)

Loading ...

Door admin

Gepubliceerd op: 02 april 2008

Educatieve onbalans: de omvang, geschiedenis, gevaren en correctie in Nigeria

Door professor Jubril Aminu

Het probleem in het hoger onderwijs in Nigeria vandaag de dag heeft zijn wortels in de filosofie van de bewuste onderontwikkeling van de Yoruba en de andere zuidelijke staten verwoord hieronder door een vooraanstaand lid van de Fulani hegemonie - Jubril Aminu. Velen van jullie zullen zich herinneren dat Aminu werd benoemd tot uitvoerend secretaris van de Nigeriaanse universiteiten Commissie (NUC) door de Obasanjo regime. Later werd hij minister van Onderwijs onder Babangida, voordat hij werd bevorderd door de minister van Petroleum Babangida.

Aminu, namens de Noord-islamitische hegemonie, aanbevolen sociale herstructurering die miljoenen in het zuiden van Nigerianen zouden stoppen van het ontvangen van de Universiteit onderwijs om voor het Noorden te halen met het Zuiden en dus de kloof tussen Noord-en Zuid-Nigeria met het uiteindelijke doel van het bereiken van Nigeriaanse eenheid.

Aminu de filosofie van de sociale herstructurering kwam na het verlies van de regionale macht over onderwijs onder militair bewind met de nadruk op unitaire regering. Aminu is een vooraanstaand lid van een Fulani denktank die fanatiek is in tegenstelling tot de politieke herstructurering van Nigeria.

INLEIDING

Onberekenbare inspanningen en persoonlijke offers zijn gegaan naar het verenigen van Nigeria politiek. Een echt Verenigde Naties, is echter niet bereikt door politieke of militaire beslissingen alleen. De problemen van de eenheid in dit land hebben altijd een dominante sociale ondertoon. Sociale herstructurering is daarom noodzakelijk voor een rechtvaardige en egalitaire samenleving kunnen worden bereikt die op hun beurt de mogelijkheden van duurzame eenheid en stabiliteit. Voor een rechtvaardige en egalitaire samenleving te produceren, moet de werkgelegenheid gelijk zijn. Dat wil zeggen, mag geen deel van het land voelen of het gevoel krijgen dat ze zijn, of zullen worden, "de houwers van hout en laden van water". Het belangrijkste ingrediënt van de kansen op werk is onderwijs, vooral het hoger onderwijs.

Mensen zijn nu voldoende op de hoogte in dit land van het feit dat de politieke macht, niet ondersteund door de sociale ontwikkeling, en de volledige deelname aan alle aspecten van het nationale leven en het management, beverig is. De ontwikkeling van geschoolde arbeidskrachten is dan ook nauw gebonden aan de toekomstige integratie van een groep in de maatschappij - "om te weten wat de toekomst in petto heeft uit, zien wat de jongeren zijn tot of tegen."

Bepaalde delen van dit land zal sterk gestoord worden over hun toekomst in een verenigd Nigeria als ze onderzoek naar het patroon van hoger onderwijs kansen in het land. Het is dit soort verstoringen, die promoot onder het volk een aantal acties en tegenmaatregelen, wederzijds wantrouwen, nepotisme en verlies van vertrouwen in het concept van fair play. Dit leidt tot ongezonde groep politieke en sociale instabiliteit als elke herkenbaar onderdeel dan pogingen om wegen en middelen van bescherming van haar eigen positie te ontwikkelen - vandaar de problemen van etnische politiek, volkstelling crises en dergelijke.

In Nigeria, heeft het probleem van de ongelijkheid in het hoger onderwijs tussen de verschillende etnische groepen al lange tijd bron van wrijving. Er zijn inspanningen gedaan van tijd tot tijd om dit verschil te corrigeren en het is altijd duidelijk geweest dat op een bepaald moment, het probleem zal moeten vierkant worden geconfronteerd als het niet te hebben negatieve en onvermijdelijke effecten op de natievorming en sociale integratie. Als er een regering die moedig kunnen confronteren het probleem, het is een militaire regering, met name deze militaire regering, die excelleerde in de vrijmoedigheid van het oplossen van reeds lang bestaande controversiële kwesties, zoals het scheppen van meer staten, corruptie, het probleem van de federale kapitaal en ga zo maar door.

Andere landen van de heterogene samenstelling geconfronteerd dit probleem van de regionale onderwijs verschillen. Deze vrije landen, die erin slaagde te blijven een, moest het op te lossen. In Canada, zoals we in onze recente bezoek, de Franse en de Engels-sprekende volken werden gehouden in hetzelfde land door de volledige regionalisering van alle niveaus van het onderwijs. In Maleisië weloverwogen, en schijnbaar oneerlijke maatregelen, werden tijdelijk aangenomen om het Maleiers op het niveau bereikt door de Chinezen. Sinds Nigeria heeft besloten om het hoger onderwijs zetten in de exclusieve federale Wetgevende List, zodat rendering alle universiteiten federale instellingen, is het nog de taak van (en makkelijker!) Voor de federale regering om deze ongelijkheid weg in het hoger onderwijs.

Het Bewijs

De cijfers worden geproduceerd in deze paragraaf zijn ontleend aan nationale universiteiten Commissie bronnen op basis van de opbrengsten verkregen uit de universiteiten, de regering records, enz. Dit is waarschijnlijk de eerste keer dat deze feiten worden gebracht in deze grimmige vorm. De reactie op de publicatie ervan mag dus niet als vanzelfsprekend worden beschouwd, hoewel op hetzelfde moment dat ze wel de basis voor de voorgestelde oplossingen. Het is te hopen dat deze oplossingen zullen worden toegepast vanaf de 1976/77 sessie in de universiteiten. Er is nog tijd om dat te worden geprobeerd.

De gegevens worden gepresenteerd als voor het voormalige 12-staatsstructuur. Er is weinig verschil tussen de nieuwe staten gesneden uit van een van de oude, bijv. tussen Oyo, Ondo en Ogun of tussen Bauchi, Borno en Gongola. De cijfers vanaf het begin van de vorige planperiode en worden gepresenteerd op basis van academische sessies tot en met 1974-1975. De cijfers voor 1975-1976 worden nog steeds ontvangen. Projecties tot 1980 weergegeven indien van toepassing. Hoewel de nationale universiteiten Commissie verstrekte cijfers, zijn de grafieken getekend door Professor SD Onabamiro.

Het is niet de bedoeling om de cijfers voor de Noordelijke Staten, gescheiden van die van de rivieren en de Cross River Staten - want er is een zekere mate van achterstand in de laatste twee staten. Het is de onbeschikbaarheid van dergelijke cijfers die aanleiding geeft tot een dergelijke scheiding.

1. De vier oude staten van Centraal-Oost, Lagos, Midwest en het Westen uit te oefenen een alarmerend monopolie van inschrijving in het universitaire systeem. Deze vier staten, met een gezamenlijke bevolking van ongeveer een derde van het hele land, hebben voor lange tijd een onevenredig voordeel in het hoger onderwijs. Zelfs recent, in de zes oude universiteiten van de vier staten had 75,6 procent, 71,4 procent, 72,9 procent, 68,3 procent en 69,4 procent van de inschrijvingen in de academische jaren 1970-1971, 72/72, 72/73, 73 / 74, 74/75, respectievelijk.

2. De Universiteiten zijn zwaar tribalised, serieus vraagtekens bij de idee van de "Federal" universiteiten - Ibadan, Ife en Lagos hebben een groot overwicht van Yoruba-studenten (ook als Kwara is uitgesloten), Benin een groot overwicht van Mid-westerse stammen en Nsukka een nog opvallende deel van de Ibos. Als deze Universiteiten werden regionale, of waren opgezet en onderhouden door etnische organisaties, konden ze niet hebben bereikt in de zin meer. Van de zes, de ABU is het minst getroffen door deze malaise.

3. Er is een grote geografische en etnische ongelijkheid in het wetenschappelijk onderwijs. In verhouding tot hun bevolking, de Noordelijke Staten lijden het meest, gevolgd door rivieren en Cross River staten.

4. De situatie is niet verbeterd. Het wordt slechtste per jaar. Voor individuele universiteiten en voor de hele groep de onevenwichtigheid neemt exponentieel toe.

5. De onbalans is slechter ten aanzien van disciplines. In het jaar 1974-1975 van de vier staten bovengenoemde gemonopoliseerde 80% van de inschrijving in de Geneeskunde en Farmacie, 77% in Engineering and Technology, 75% in zuivere wetenschap en de Land-en Bosbouw, alsmede 75% in het onderwijs. Ze gemonopoliseerd 60% in de Rechten en 56% in Public Administration. Met andere woorden, de meer achtergebleven landen zijn in feite nog slechter af in de echt technische gebieden - van belang voor de ontwikkeling en voor het onderwijs. Hoe, zelfs in de ABU, zijn de vier gevorderde staten doen relatief beter in deze technische onderwerpen. Het Westen lijkt te monopoliseren de Onderwijsraad, die inschrijving is een indicatie van de verdere educatieve expansie.

6. Volgens de kosten van het universitair onderwijs, gezien vanaf NUC bronnen alleen. De twee conclusies zijn

(I) de bruto-onevenwichtigheid in de verdeling van de rijkdom van de natie in deze sector die per hoofd van de uitgaven voor de student en het toepassen van deze met de inschrijving,

(Ii) de stijgende kosten van het hoger onderwijs (dit jaar de afgeknotte NUC budget is de helft van de totale federale budget Onderwijs). Deze geleidelijke stijging kunnen beperken van de uitbreiding van het systeem. Staten die nu achteruit hoeft niet al die helder een kans op het vangen up door middel van een toename van het aantal van de Universiteit plaatsen.

8. De toekomst van het land, als het ware, ligt in de handen van de Nigeriaanse burgers afkomstig uit de West-, Oost-Centraal, Lagos en Midwest staten (in de vorm van 12-Staat structuur), omdat ze hebben genoten van een lange monopolie van zeer geschoolde arbeidskrachten ontwikkeling in alle disciplines, en aangezien de situatie niet verbeteren.

9. Een overzicht van de bestaande situatie in de Federale Overheidsdienst is onthullend, niet alleen voor nu, maar vooral voor de toekomst. In de administratieve dienst staat vertegenwoordiging wordt verondersteld te worden breedste. De vertegenwoordiging van de tien Noordelijke Staten is als volgt: -

Grade Strength Tien Noord-

Niveau Staten

17 34 15

16 8 4

15 40 8

14 25 6

13 60 8

12 9 2

11 149 9

10 83 2

09 178 8

08 410 63

Dit is in Beheer, waar vertegenwoordiging wordt gezegd dat het breedste. De cijfers voor de Rivier en de Cross River staten zijn helaas niet beschikbaar.

De onbeduidendheid van de vertegenwoordiging in de bovenste berichten in vergelijking met onheilspellend schaarse aantallen lager moeten niet verloren gaan op de beleidsmakers. De toekomst wordt bepaald door de ontwikkeling van die jonge officieren. In andere kaders en sectoren van de openbare dienst, de voorstelling is geen betere, zo niet te verwaarlozen.

OORZAKEN van het onevenwicht

Zeker, de onbalans heeft niets te maken met de basis-intelligentie van de mensen sinds deze kwaliteit wordt gevonden om normaal te worden verspreid in de populatie. De oorzaak ligt in onze sociaal-politieke geschiedenis en wordt ondersteund door aanhoudende houding en verschillen in de Lower Level Educatieve Voorzieningen

Het eerste en belangrijkste oorzaak is het feit dat de westerse onderwijs kwam veel eerder in het zuiden dan in het Noorden. Zelfs in het Zuiden, werden de eerste inspanningen van christelijke missionarissen. Het gelijktijdig bekeren activiteiten van deze pedagogen weergegeven hen onaanvaardbaar in de islamitische noorden.

Maar dat is niet het einde van het verhaal. De Britse kolonialisten begrijpelijkerwijs deed meer ravage hier. De eerste Teacher Training School in het Noorden werd opgericht in 1922. Dezelfde school werd later overgebracht naar Kaduna, dan aan Zaria (laatste als een Secondary School). Serienummer inschrijving nummer in deze continue scholen bereikt de 1000 mark in 1953.

Als gevolg van deze factoren het Noorden ligt ver achter. De rivieren en de Cross River staten achterblijven om een ​​andere reden - ze waren minderheden in een groot gebied vóór de schepping van staten.

In een tijd (1975) toen de West-, Oost-Centraal, Midwest en Lagos Staten werden inschrijven 238.964 leerlingen, de zes noordelijke staten ingeschreven slechts 60.693, vier keer lager. Ook moet worden herinnerde dat heel deel van deze studenten uit het Noorden, zou zijn studenten, in feite niet, inheemse deze zes staten.

Afgezien van de verschillen in grote aantallen, de normen van de middelbare scholen ook verschillen. Terwijl het percentage van geslaagde kandidaten (de afdelingen 1, 11 en 111) in de geavanceerde landen ligt in de orde van 50-60 procent, in de vier Noordelijke Staten (Kano, North West, Noord-Oosten en Noord-Centraal) was het van de volgorde van de 2O - 40 procent.

Kijkend naar de WASC statistieken per land, kan worden geconcludeerd dat, terwijl het nationale gemiddelde voor Nigeria is het hoogste, het naar achteren staat, (vooral in het Noorden) ontwikkelen tegen de tarieven verkrijgen in Sierra Leone, Gambia en Ghana. Houdingen in de universiteiten

Het is al aangegeven in de afbeelding hoe de etnische inschrijvingen in de Universiteiten hebben de neiging om te zijn.

In het oorspronkelijk regionale universiteiten van Ife, Nsukka, Benin en ABU de oorzaak is begrijpelijk. Deze universiteiten werden opgericht door de Regionale Overheden voor de opleiding van de autochtone studenten - ze hadden duidelijke etnische en politieke doelstellingen. De universiteiten waren gevestigd in kantoren van de Premier. De Pro-kanselier, vice-kanselier en alle leden van de Raad werden benoemd door het regionaal bestuur van de Raad. Waar de etnische groep was homogeen, zoals in het toenmalige Oost-, maar vooral in het toenmalige West-Nigeria, de universiteit werd een duidelijk tribale een. Maar wat is verontrustend is waarom dit wordt steeds erger, ondanks een federale overname, die in het geval van Nsukka, is sinds 1973. De Noord-werd nooit homogeen, en de ABU zelf had faculteiten niet verkrijgen van elders in de vroege fasen - Engineering, Beeldende Kunst, Architectuur en Lichamelijke Opvoeding. De instelling dan ook om deze redenen altijd bezat de meeste nationale karakter aangezien Nigeriaanse College dag.

In het geval van de Federale Universiteiten van Ibadan en Lagos ongelijkheid in het secundair onderwijs faciliteiten en strenge toelatingseisen kunnen verklaren waarom de onbalans - maar etnische discriminerend toelatingsbeleid moet een rol spelen. De etnische discriminerend toelatingsbeleid wordt bevestigd door de zwakke vertegenwoordiging van de minderheid van staten Cross River en rivieren Staten, hoewel hun middelbare school prestaties lijken vergelijkbaar met de andere goede. Het is interessant om te zien hoe de inschrijving van Zuid-Oost Studenten in Nsukka roos met de oprichting van de Calabar Campus van de Universiteit en de algemene politieke verstandhouding tussen de toenmalige twee staten. Universiteit toelating is dan ook deels politiek.

Naast de grimmige etnische element als de cijfers blijkt verkrijgen in de meeste van deze zes universiteiten, is er sprake van een langdurige gebrek aan zorg voor het nationale probleem van het onderwijs onbalans. Deze universiteiten zijn de eerste om hun token individuele inspanningen om studenten uit de achtergebleven gebieden van hun eigen land aan te moedigen de offerte-indiener. Geen twijfel, Ibadan, bijvoorbeeld, zal citaat de oprichting van Jos Campus, die oorspronkelijk gepland was voor elders. De verlengde Senaat debatten die over ging dit voor de campus van Jos werd aanvaard, en de werkelijke prestatie van de Campus in termen van het overbruggen van de kloof in de inschrijvingen, maar als voorzichtig herinneringen. Waarom zouden sommige Nigeriaanse Docenten worden betaald N2.00 een nacht aanleiding toelage voor het werken in de Jos? Wat wordt gevraagd een voormalige vice-kanselier aan afwijzen van de vice-directeur van de NEČAS, die tot hem kwam voor de toelating van NEČAS afgestudeerden in de universiteit van Ibadan (te bespreken terwijl deze afgestudeerden werden aanvaard door de ABU door middel van een overeenkomst en door Lagos waarschijnlijk omdat andere aansluitingen van de NEČAS Raad), door simpelweg te zeggen dat Ibadan niet de examencommissie genomen op Maiduguri herkennen? Het is heel duidelijk dat het merendeel van de universiteiten, los van politieke uitspraken op geschikte momenten, niet kon echt aanspraak te hebben gericht zich ernstig om het probleem van de educatieve onbalans in het land waar ze werden opgericht om te dienen.

Verslechtering ONE-

Het is reeds aangegeven dat dit educatieve gebrek aan evenwicht in het land wordt steeds erger, niet beter. De hoge vertegenwoordiging van het voormalige West in Lagos, Ife en Ibadan is stabiel, zo niet stijgt. Het overwicht van de studenten van de Oost-Central State oorsprong in Nsukka en van Bendelites in Benin steeds exponentieel.

De inschrijvingen in de technische en professionele discipline zijn ook steeds meer en meer in het voordeel van de vier dominante staten. De anderen zijn het verbeteren van hun prestaties, maar niets in dezelfde mate. Een bijzonder aandachtspunt is de enorme overwicht van leraren (zoals beoordeeld door inschrijvingen in het onderwijs) zijn deze staten zullen hebben. Dit is een indicatie van de verdere versnelde ontwikkeling in het onderwijs en de verdere verbreding van de kloof, een vicieuze cirkel. Tegen de argumenten van de verbreding van het onderwijs kloof zal zeker worden aangehaald de federale (en staat) regeringsleiders de inspanningen in het onderwijs uitbreiding op de lagere niveaus. Allemaal heel goed, maar deze inspanningen moeten worden geplaatst in het juiste perspectief in termen van hun universele karakter, de waarschijnlijkheid van een betere benutting in bepaalde delen van het land dan in andere, en de lengte van de tijd is het waarschijnlijk te duren voordat de effecten zijn serieus gevoeld. Het mag ook niet worden vergeten dat sommige van deze "plannen" niet echt plannen, maar intentieverklaringen of zelfs van hoop.

Er kan weinig twijfel over bestaan ​​dat een verbetering van educatieve mogelijkheden beter worden benut in de vier bevoorrechte zuidelijke staten dan in de tien Noord-(en de andere twee onder-bevoorrechte Cross River en River) Staten. In het Noorden in het bijzonder, bekende sociale handicaps van de slechte infrastructuur, aanhoudende verdenking van West-onderwijs als een bedreiging voor de culturele instellingen, nog steeds verzetten tegen uitbreiding van het onderwijs en een grotere motivatie. In termen van het oprichten van fysieke structuren en bewapening van deze, pure afstand van de havens is een ernstige handicap. Met dit in gedachten kan men nu beter oordelen over de waarschijnlijke gevolgen van de Universele Basisonderwijs Scheme en de uitbreiding van de middelbare school systeem, en de toename van het aantal universiteiten, op de educatieve onbalans.

Er is geen twijfel dat de nationale uitbreiding van het onderwijs op alle niveaus is een zeer heilzame sociale ontwikkeling, die we gelukkig genoeg om te kunnen plannen en te financieren en we moeten aan de slag gaan. Maar onder de heersende omstandigheden, en zonder adequate waarborgen en corrigerende maatregelen, zal het alleen maar verergeren de educatieve onbalans en zou bijdragen tot het creëren van meer sociale en politieke problemen dan aan de nationale eenheid en stabiliteit.

Per definitie, de Universele Primair Onderwijs regeling is van toepassing op het hele land en in absolute termen, zal niet in de buurt geen kloof. Men zou kunnen stellen dat in de ontwikkelde landen een veel groter deel van de leerlingen al naar school gaan dan in het Noorden bijvoorbeeld, en dus de UPE zullen hebben een aantal absolute effecten met meer aanzienlijke verhoging van het aantal naar school gaan up-land. Dit is discutabel vanuit verschillende invalshoeken. De eerste is dat vóór de UPE wordt werkelijk universele zal op zijn minst een lustrum, zo niet een decennium. Ten tweede zal iemand die weet de behandeling van de UPE programma's door de ex-administraties in de Noordelijke Staten weten dat, tenzij radicale maatregelen worden genomen, de hele zaak zal UPE slechts in naam.

Ten derde, zelfs met de beste beheer up-land, infrastructurele redenen maken het makkelijker om te bouwen in de gebieden dichter bij de zee. Ten vierde, de inschrijving niet het succes van de beschikbaarheid van leraren, enz. bedoel, de basisscholen in de minder ontwikkelde landen zijn waarschijnlijk meer armere normen hebben en dus een lagere opbrengst naar de secundaire scholen.

Het grote verschil op de middelbare school inschrijvingen is al genoemde. Het recente besluit van de federale regering te koppelen middelbare schoolgeld moet worden gezien als potentieel het aanmoedigen van meer middelbare school de inschrijving door het verstrekken van hulp aan regeringen en andere sponsoring agenten, in aanvulling op de ouders. Met andere woorden, meer middelbare scholen nu worden gebouwd en deze gebieden die meer en betere basisscholen te hebben. Aangezien deze gebieden worden de vier staten die reeds genoemde, kan worden gezien hoe de onbalans zal verder worden verergerd.

Er is nu grote expansie in het universitaire systeem. Degenen met een betere middelbare scholen, zal alle dingen gelijk zijn, in grotere mate voordeel van deze in termen van het bezetten van de weinige University plaatsen. Er bestaat niet de minste twijfel, dat zonder een radicale verandering in de Universiteit toelatingsbeleid, deze nieuwe universiteiten zal alleen dienen om het overwicht van de studenten uit het voormalige West-, Oost-Centraal, Midwest en Lagos Staten te verhogen.

In de universiteiten zelf, is de federale regering nu overweegt de invoering van gratis onderwijs. Wat kunnen de verdiensten van dit beschouwd als stap, moet de vermoedelijke gevolgen ervan op de Universiteit van de bevolking worden vermeld. Het zal resulteren in een nog grotere onevenwichtigheid in de inschrijving, om de eenvoudige reden dat op dit moment, zijn er een behoorlijk aantal zeer in aanmerking komende kandidaten voor universitair onderwijs, voornamelijk uit het onderwijskundig gevorderde staten, die helaas niet zonder meer de Universiteit in te voeren op de financiële gronden. Dit moet mede verantwoordelijk voor de jaarlijkse tekort van ongeveer 10 procent van de begrote inschrijving doelstellingen van de universiteiten. In aanvulling op deze, moet men rekening houden met de aspecten van het nieuwe beleid van de studiefinanciering met betrekking tot de liberalisering van de leningen aan studenten in het buitenland. Iedereen weet dat er letterlijk duizenden Nigeriaanse studenten verspreid het buitenland studeren op hun eigen. De meeste van deze zijn afkomstig uit de al gevorderde landen. Staatslening regeling hiervan is tijdig en op een vriendelijk gebaar, maar moet worden gezien in het perspectief van het veroorzaken van verdere onbalans.

Een laatste gebied, dat een zeer ernstige potentiële bron van onbalans is in het universitair onderwijs is de kwestie van Extenal Degree hetzij door middel van schriftelijke cursussen of part-time klassen. Een of twee universiteiten proberen te beginnen aan dat. De Universiteit van Lagos heeft verklaard, en de Universiteit van Ibadan zou zijn begonnen in oktober vorig jaar, maar voor het verstoort veroorzaakt door de pensioneringen enz. Als deze externe opleidingen kan effectief neutraliseren alle maatregelen die regering kan nemen om de bestaande onbalans te corrigeren, is het worden doorverwezen naar later.

Benadrukt moet worden dat de federale militaire regering alleen is haar plicht uitvoeren om de burgers door de moedige stappen van educatieve uitbreiding en 'het stimuleren van de onderwijskansen van alle Nigeriaanse "en de FMG verdient steun voor dat, maar zeker, elke zilveren voering heeft de wolk, de regen uit, die niet moet worden toegestaan ​​om doordrenken ons allemaal.

GEVAREN VAN EDUCATIEVE

ONE-

In de afgelopen jaren zijn er inspanningen op de bevordering van nationale eenheid - vooral na de Burgeroorlog. Ieder ziet nu zijn of haar toekomst in het kader van een Nigeria. Maar wat zal die toekomst zijn? Het antwoord op deze vraag zal de basis voor de planning voor een duurzame nationale eenheid en harmonie. De National Youth Service Corps uitwisseling van studenten en andere medewerkers en functionarissen tussen de staten, de detachering van de belangrijkste officieren aan staten, andere dan die van hun afkomst, enz., worden alle gebaren bedoeld om mensen mixen op functioneel niveau. Commerce, garantie van de veiligheid van niet-inboorlingen van staten zijn ook bedoeld om aan te moedigen mengen. Maar al deze zijn naast de punt als het niet ervoor gezorgd dat alle delen van het land dezelfde kansen realiseerbare deel te nemen aan het nationale leven nu en in de toekomst. "Full kansen" is zinloos indien aan bepaalde criteria voor de kansen die toegankelijk worden, die in feite criteria discriminerend zijn tegen een aantal secties. Bijvoorbeeld, kan een ieder in te voeren van de Universiteit, als hij beschikt over de nodige kwalificaties toegang. Ieder heeft de mogelijkheid om een ​​goede baan als hij een universitair diploma. Iedereen kan bereiken deze de juiste kwalificaties indien hij is geslaagd uit een goede middelbare school en ga zo maar door. Dus criteria moeten alleen uniform worden toegepast als zij eerlijk en rechtvaardig uit de eerste beginselen, namelijk als alle begonnen met de concurrentie van de dezelfde lijn.

Een gedachte die de tijdbom van de geografische en etnische educatieve onbalans kon onschadelijk te maken zou zijn wat wijlen generaal Mohammed aangeduid als ieder van ons "leren samen te leven als Nigerianen '. Als mensen van het ene deel van het land, als individuen, zal het werk in andere delen van het land en de behandeling van deze onderdelen, in alle opzichten, als hun huizen, als alle Nigerianen, als individuen, zal alle andere Nigerianen precies zoals ze nu te behandelen de leden van hun een etnische groepen, dan zou het onderwijs onevenwichtigheid nauwelijks hebben plaatsgevonden, en, zelfs als het gebeurde, zou nauwelijks merkbaar zijn geweest. Iedereen weet beter dan te concluderen dat deze gelukkige dag nog bij ons. Zoals het is, zal deze de bestaande en de verslechtering van het onderwijs onbalans verergeren het differentieel werkgelegenheid van de inboorlingen van de achtergebleven delen van het land. Zelfs de pogingen van de federale regering om de massaal afwijkende geografische vertegenwoordiging te brengen in de publieke sector worden gefrustreerd door een of het ander. Zo werd de beslissing om de federale overheidsdienst te decentraliseren eerst over acht jaar geleden genomen, maar werd vernieuwd vorig jaar, met zeer nauwkeurige richtlijnen gegeven, maar tot nu toe weinig of niets lijkt te zijn gebeurd.

Als de werkgelegenheid verschillend zijn, de levensstandaard, levensverwachting en andere parameters van het bestaan ​​en van welzijn, zal anders zijn. Met andere woorden, in onze huidige kapitalistische vegetatie, zullen er nog veel meer hebben-nots in sommige delen dan in andere. De verdeling van de haves zal het precies andersom te zijn.

Als de haves en de have-nots uitgaan verschillende geografische spreiding, zal de rijkdom van het land volgen hetzelfde patroon, per definitie. Niemand hoeft te worden overtuigd om te geloven dat dit precies is wat er gebeurde in de eerste fase van de indigenisatie oefening.

Wederzijds wantrouwen zal daardoor verder worden verankerd en, om regelrechte politieke overheersing en onderdrukking door degenen die kunnen geval de controle door middel van hun voordeel positie te voorkomen, zal de kansarme toevlucht nemen tot survival tactieken die passende anticiperende contra-tactiek zal aantrekken door de rijken. In dit klimaat kan er worden geen nationale oefeningen, zoals Census en de verkiezingen, die kan worden uitgevoerd zonder tekening vijandigheid, bittere geschillen en botsingen die kunnen worden fysiek.

Al met al zal de maatschappij bij uitstek zijn klaar voor de etnische crisis als geen strijd. Dit is de apocalyps Nigerianen hebben net te vermijden.

Verantwoordelijkheid van de overheid

Het is de taak van de bevoegde regering, die de verantwoordelijkheid voor het verdedigen van het land integriteit en de grondwet heeft, te verwijderen alle bronnen van onrust - dreigende of potentieel. Hier is het nodig te benadrukken dat dit niet mag worden beschouwd als een Noord-Zuid conflict. Voor een ding, zijn de rivieren en de Cross River Staten ook beïnvloed. Het moet positief worden gezien als een kwestie van corrigeren van een gevaarlijke educatieve onbalans in het hele land. Het zal een oefening begonnen aan zijn om een ​​goede basis voor eenheid en voor tevredenheid onder de volken te leggen. Het is een taak waarvoor de federale regering moet geen excuses, en het Comite aanbod op toelating tot de universiteit moet geen aarzelingen hebben in het adviseren.

Ernstige sociale problemen van deze aard worden opgelost door naar hen, niet door het vermijden van hen, omdat ze vroeg of laat zullen moeten worden geconfronteerd. Het is beter om ze onder ogen wanneer we kunnen dit doen in een mate van vrede en goede wil, als we de regering dat zo kunnen doen.

De regering vindt het nodig om meteen te schrijven een oplossing voor het probleem. Een deel van dit recept kan onmiddellijk worden toegepast, zal de rest worden op lange termijn.

Kunnen er protesten, zelfs stormachtige protesten, uit de zogenaamde bevoorrecht. Maar dit is natuurlijk. Deze protesten zullen gewoon moeten worden opgenomen en de maatregelen voortgezet met de politieke vastberadenheid die ze verdienen, totdat een ieder komt te accepteren van de situatie, totdat een ieder zich realiseert dat wat werd gedaan was voor de blijvende vrede van de natie.

AANBEVOLEN S0LUTIONS

Elke benadering van de oplossing moet worden gezien in de context van de bevordering van nationale eenheid en het behoud van de kwaliteit van de Nigeriaanse universitair diploma. Het moet gebaseerd zijn op twee fundamentele principes. De eerste is het vergroten van de echte kansen en de ontvankelijkheid van de studenten van de kansarme gebieden. De tweede is het verwijderen van zoveel mogelijk, alle sporen van tribalisme en sektarisschap in de universiteiten.

Er is geen twijfel aan alles wat de uiteindelijke oplossing voor de educatieve onbalans is het verbeteren van het aantal en de kwaliteit van de primaire en secundaire scholen in de achterstandswijken. Er moet ook een gezamenlijke campagne om de motivatie en de ondernemingen in deze gebieden maar ook tot doel verbetering van de uitroeiing van elke diepgewortelde sociale houding, die tegen een spurt van het onderwijs pleiten op lagere niveaus. Hier, de deelstaten, lokale overheden en alle burgers hebben een enorme rol te spelen. Zij moeten de fondsen in praktijk te brengen wat ze wordt verwacht om te prediken.

In deze context, valt het te betwijfelen, als een vroeg te meten, als de lange vakanties in het basis-en middelbare scholen in de achterlijke landen kan worden geboden. Deze scholen zijn gesloten tijdens het regenseizoen wanneer deze voldoende is afgekoeld en bij het bestuderen van heel veel comfortabeler. De lange vakantie was relevant tijdens de koloniale dagen - dit waren dingen van het verleden. Er moet een studie worden gemaakt naar de haalbaarheid van inperking van deze onnodige lange vakantie in de scholen.

Echter, verbetering van de lagere en middelbare scholen, en de vraag waardoor het uitvoeren van maatschappelijke veranderingen op zeer lange termijn maatregelen. In feite zijn ze het heilige suggesties meestal gemaakt om de onbalans te corrigeren. In termen van nationale eenheid en harmonie, deze lange termijn maatregelen zo effectief bij het oplossen van de situatie met betrekking tot een van George Orwell's "ze zullen nooit bewust tot ze rebelleren, en ze zullen nooit rebelleren totdat ze zich bewust zijn" te herinneren.

De onevenwichtigheid in de inschrijving in de universiteiten voor het eerst op zo ver terug licht in 1952 toen een delegatie van de Britse Inter-universitaire Raad voor het Hoger Onderwijs in de koloniën (nu geroepen voor Overzeese - IUC voor kort) een bezoek gebracht aan de toenmalige universiteit College, Ibadan. Zagen ze een tekort aan studenten van de toenmalige Noord-Nigeria, maar stevig verwierp een quota systeem van toelating op grond van het feit dat dit academisch niveau lager.

In plaats daarvan 'zij de uitbreiding van de middelbare scholen met een hogere School cursussen en' maatschappelijke veranderingen ', om het probleem van de gebrekkige vertegenwoordiging van vrouwelijke en Noord-studenten op UCI In 1955 pakken aanbevolen, was de situatie nauwelijks verbeterd "(Tamuno en Ajayi, 1973 Geschiedenis van de de Universiteit van Ibadan 1948-1973). Men zou kunnen zeggen dat in 1975 de situatie in het hele land was het slechtst in verhouding termen. Hoe kon de maatregelen voorgesteld door de IUS ooit worden verwacht om te werken, wanneer op dat moment het Noorden, als een limiet van de onder-bevoorrechte landen, was enkel het hebben van zijn tweede regering de middelbare school afgesplitst van de geblokte Katsina - Kaduna College? How could Higher School Certificate courses be introduced when people like Mr. EL Mort, a former Principal at the Kaduna College, broke down weeping that all his work in the North had been undone, when he heard that plans were being made to introduce HSC courses at the Kaduna College?

In September, 1971, the former Military Governors of the then Northern States, wrote on the platform of the defunct ICSA to the former Head of State, General Yakubu Gowon. In their letter No. CSA/MIG/222 7 they drew attention to the fact that students from the Northern States constituted less than 2 per cent of the total student population in the then Federal Universities of Ibadan and Lagos. They suggested the expansion of the preliminary courses in these Universities and giving preference to students from those states for these courses. The then Head of State opined that the ICSA were trying to “carry up everything a little too far” but asked for Civil Service advice. In their solicited comments on this, all that the Administrative National Universities Commission could recommend at that time was “a bold programme… to increase primary school population… and… considerable financial grant to the States….''

When the debate on the imbalance in University enrolment heated up and it appeared that the then Federal Government was going to be unyielding in its bold determination to do nothing – the underprivileged states embarked upon serious plans to build and own Universities. This included the Rivers State (the then South Eastern States entered into a fruitful political association with the then East Central State over Nsukka). The then top functionaries of the Federal Government, very interestingly blocked these efforts by working against very formidable States' opposition to transfer Higher Education from the concurrent to the Exclusive Federal Legislative List in the Constitution in order, according to them, to stop the “tribalisation of our Universities”. This effectively rendered abortive efforts to build State Universities like the North East, Kwara and Rivers State Universities. Ironically the then FMG approved the University of Benin (by itself a good thing), in one of the already fortunate states! The enrolment pattern of the University of Benin is an indication of how successfully has that University been made national.

As a carrot, it was announced that the new Universities would mostly be located in these underprivileged states. True enough this was done, but as repeatedly stated above, this action by itself would never solve the problem of imbalance without concomitant changes in the admission policies. In fact it is an open secret, and a realistic admission of the true position of things in the country, in terms of unity and trust, that there has been open although obviously misplaced skepticism in the States towards these new Universities whose newly appointed Vice-Chancellors and Principals did not appear to be those who could automatically be “trusted” to work had in correcting the imbalance. The carrot of the location of the new Universities stands the risk of being misread as simply another theory stick unless some visible effort is made on the matter of imbalance.

INCREASE IN ELIGIBILITY

The only way to increase the eligibility of University education to students from the underprivileged areas is to remedy the effects of the fewer secondary schools they have, and the effects of the poorer standards of these secondary schools. This means that the student should be given another chance to attempt entry into University courses, under more favourable circumstances. These remedial efforts should be based in a number of educational institutions, which will be briefly indicated below:-

1. Special Remedial Centres

These are post-secondary institutions specially established as “quality centres” to remedy the effects of poor standards in secondary schools and to prepare the candidates for direct entry into first degree courses in the Universities. They could, of course, be made to prepare students for admission into preliminary courses in the Universities or into the first year of the 4-year degree programme. At whatever level the candidates enter after being remedial, the eventual results are considered likely to be the same, since these weak candidates are weak because of poor secondary schools and not because of innate lack of intelligence. However, for reasons of morale of staff, the centres are likely to be truly viable only if they undertook courses leading to the direct first degree courses of a 3-year programme or appropriate entry at the second year of the 1-year degree programme.

Centres of these types are the Schools of Basic Studies of the Ahmadu Bello University, the former North East College of Arts and Science (NECAS), and the Basic Schools of the Kwara, Port Harcourt and Calabar Colleges of Technology.

These centres, properly staffed and equipped, achieve remarkable results. In the first examination of the Interim Joint Matriculation Board (moderated by the ABU) in June 1975 these were the results of the NECAS:-

WASC Result- Total IJMB Failed IJMB

Division Passed

I 28 28 Nil

II 59 57 1

III 92 81 11

GCE (O/L) 2 2 Nil

Grade II Teachers 5 5 Nil

Certificates 186 173 13

Thus, of the 186 who passed out of the NECAS, 49.5 percent entered with Div. III School Certificate – a group that would never have been touched with a 50-foot pole by our existing Universities. The results in the other Basic Schools have also been most encouraging although the 93 per cent pass scored by the NECAS was unequalled. The high score from the NECAS was related to better equipment and staff (who were however anticipating the eventual development of a University out of the institution – as finally happened).

These remedial centres should be set up urgently in everyone of the underprivileged states. For a start each of the states that do not have them should, in the first instance, convert one existing secondary school into a School of Basic Studies before the substantial College is built, and the students of that School redistributed among other secondary schools of the State and the Federal Government. The states should not dismantle their good secondary schools when selecting one. Those states that have such centres should expand them so that the annual intake comes to about 1,000 a year by 1980. In all these it is important for each State to identify the central figure in this task immediately and give him all support.

The Federal Government should be responsible for the entire financial burden of establishing these centres or in expanding them and in their recurrent expenditure. However, the centres should be under the complete control of the State Governments, including the admission policies. The Federal Government should assist in the immediate recruitment of staff into these institutions, and make special arrangements for the building and equipment.

All the ten States of the former North, as well as the Rivers and Cross Rivers States, will each need one of these new centres. In the places where the existing Basic Schools form a part of the College of Technology, etc. they should be detached.

2. FEDERAL SCHOOL OF ARTS AND SCIENCE (FSAS)

These Schools are located at Victoria Island (Lagos), Sokoto, Mubi, Ogoja, Aba, Ondo and Abuja. The last three are yet to be truly established. It has been suggested that 'students in first 10 places in the promotion examination from Form 4 to 5 (in classes larger than thirty) in all secondary schools in the affected states should be given automatic scholarship by the Federal Government to proceed to a two-year pre-University course after taking their West African School Certificate Examination”. “The FSAS at Victoria Island may undertake the assignment of FSAS Aba, Ondo and Abuja before these are firmly established” (Dr. SD Onabamiro).

As an alternative, the present admission policies of these schools, designed to reflect a measure of quota-system for the underprivileged states, can be left as they are with the quota aspect strengthened as considered necessary.

3. PRE-DEGREE COURSES IN THE NEW UNIVERSITIES

Since the new Universities were set up with the ostensible political objective of correcting the educational imbalance, they should be made to do just that. After all, they were used as a substitute for State Government efforts to set up their own Universities and in the case of Maiduguri, the Federal University physically supplanted the State effort.

Regardless of whatever arguments that may be made about standards, mixing up of students from different parts of Nigeria and similar ideals, these new Universities should admit predominantly from the backward areas. Whether the new Universities is embarking on the syllabus of a preliminary course followed by a three-year degree course, a straight 5-year degree course, the admission for the 12 affected states should make up a minimum of sixty per cent of the total. The distribution among the states should be based upon population. If a state cannot fill its quota, arrangements should be made to admit from the nearest state(s) among the affected ones, provided the fact that this is an exercise to correct imbalance is never lost sight of.

4. PRE-DEGREE COURSES IN THE OLDER UNIVERSITIES

All the existing Universities run pre-degree courses – either as preliminary, or as the first year of a 4-year degree programme. The ABU has the remedial centre of the School of Basic Studies and had entered into a “Federation” of Joint Matriculation with similar centres in Zaria, Kano and Maiduguri.

Since most of the existing Universities adopted policies which tended to maintain or worsen the imbalance, they cannot remain aloof while efforts are being made to correct this. In fact, apart from the ABU, it can be said that all of our Universities participated in, or at least, stood by, while the unhealthy imbalance was being gradually exacerbated. Universities anywhere should never fail to identify those factors which are likely to do incalculable damage to their nation, and must respond promptly when these facts are pointed out to them. This attitude of non-chalance sometimes arises in the name of offering “no compromise on the question of standards” a phrase used to poorly conceal what might be correctly or mistakenly interpreted as ethnic smugness in the places where it is least expected.

The existing Universities must therefore be involved in the remedial courses and must be made to see the natural need to admit more students from the under-privileged areas. In fact, the formula is simple as far as remedial courses are concerned. Each year the particular University is given its enrolment quota for pre-degree courses. This is necessary to prevent these Universities unilaterally contracting this part of the course and therefore escaping. From this quota 50 per cent can be admitted on merit – by an entrance examination, or by whatever means. The other 50 per cent should be admitted from the 12 under-privileged states on quota basis – each state allocated places according to population. The formula should be the same as for the new Universities – any state unable to fill its quota should surrender the remaining portion to the nearby states in the twelve under-privileged.

Of the secondary school leavers admitted on quota basis, the University should either remedy them for two years so that they enter a three-year degree course directly (which is preferable) or for a year so that they can enter preliminary classes.

Universities which run a straight 4-year degree programme should also plan similarly, namely, on being remedied, the quota student can either start the first year of a four-year course or the second year if the remedial course lasts two years.

Not only should the existing Universities take part in the remedial course for reasons of justice, but also because they are the best equipped in terms of staff and facilities. These remedial students should not be isolated in a 'colony' but should matriculate in their respective Universities and belong to the various faculties from the word go.

In the Direct Entrants into the first year of a 3-year degree programme and the second year of a 4-year degree programme, the same formula should be used, that is 5O per cent of admissions in the older Universities and 6O per cent in the new Universities should be on quota basis using the same formula. Since in this case there is no question of a remedial course, a candidate can only be admitted, from wherever they may be, if he or she meets the minimum requirements for the University. Since these minimum entry requirements could be used to frustrate this component of the correction of imbalance exercise, they should be subject to scrutiny as a continuing exercise. The quota imposition at this higher level is necessary so as to cater for the needs of the products from the state remedial centres and the Federal Schools or Arts and Science.

PROBABLE YIELDS

The probable yields in terms of correcting the imbalance will depend upon the net enrolment achieved in the entire University system. They will also depend upon the level of performance in the WASC (or equivalent) examinations which is considered to make the candidate eligible for entry into a remedial course. Of course, the yields will depend upon how the letter and the spirit of the national exercise is approached and carried out.

The following estimates for yields are based upon the projections of the National Universities Commission (1975/80) according to Secondary School enrolments. The assumption is made that 20 per cent of the candidates for WASC pass with Divisions I and II, “the usual University material”. Of these, 60 per cent are estimated to opt for University courses. In fact based on recent performances at WASC, 20 per cent pass at Division I and II seems over-optimistic. Fifteen per cent pass seem more likely. However, since the quota students will be most likely to be made up of many who score less than Division II in WASC, the figures to be given may not represent an over-estimate.

The figures are given according to estimated enrolments in the Universities and assuming the 60:40 ratio of Science, Arts and that the new Universities will enroll the pre-degree students at 60 per cent quota basis and the older Universities 50 per cent.

TABLE A

Arts – Based Discipline 1976-80

Pre-Degree Enrolment of Quota Students

Year Old Universities New Universities

50 % 60 %

1976 1,082 930

1977 1,275 1,020

1978 1,425 1,350

1979 1,525 1,650

1980 1.525 1.920

6,832 6,870

Total Arts Quota 13,502

Total Arts 'O' Level 23,340 Admission

Total Arts 'A' Level 8,375 Admission

This table also assumes that both the Universities of Ibadan and Lagos are required to commence by 1978 pre-degree courses in Arts, which they do not offer at the moment.

Table B

Science-Based Disciplines 1976-80

Pre-Degree Enrolment of Quota students

Year Old Universities New Universities

1976 2,100 210

1977 2,175 660

1978 2,525 1,200

1979 2,880 1,530

1980 3,200 1,920

13,200 5,520

Total Science Quota 18,720

Total 'O' Level Science 34,977 Admission

Total 'A' Level Science 14,000 Admission

In the figures shown for the pre-degree Arts and Science quota admissions were to be achieved, then beginning in September 1976, by 1980, if the projected admission of 58,300 pre-degree students in the 13 Universities institutions, at least 35,000 would have come from the 12 under-privileged states. This would have gone some way towards correcting the prevailing serious imbalance. 'A' Level Entrants At the rough ratio of total enrolments between the new universities and the old ones, of 1: 2 up to 1980, and with quota at 50 per cent for the older universities and 60 per cent for the new universities, the projected numbers of quota students in the 'A' level admissions of all the universities, beginning from September 1976 up to 1980 are:-

Arts – based Disciplines

Total projected admission 8,375

Total projected Quota 3,350 students

science – based disciplines

Total projected admissions 14,000

Total projected Quota students – 5,000

It can be seen from the above that, if the remedial colleges and other extra-university courses of 'A' level students become well established, the quota admission will not be sufficient to correct the imbalance, it will certainly not be too much. This is related to the great disparity in projected enrolments between the older and the newer universities. However, this insufficiency should not matter since many of the students from these remedial centres will in fact gain university admission “on their own steam” by that time.

On the whole then, if the university system admits 81,000 from September, 1976, to September, 1980, a minimum 44,000 would have come from these educationally underprivileged areas. This would have set a course of imbalance correction. Educational imbalance would, by the nineties, then cease to be an issue which threatens national unity and understanding.

There have been realistic fears that it maybe too late to achieve much in the next academic session (76/77).

RATIONALISING THE SYSTEM OF QUOTA ADMISSION

It will be necessary to work out the method of selecting the quota students from the various areas, and also to give guidelines as to which of the various institutions they should be sent for any necessary remedial courses.

A review of the WASC results for two years presented in the form of the Grades achieved, and then in the terms of credits obtained, may help. If candidates with Division III in WASC are prepared for university education, the numbers of students from the underprivileged areas will increase substantially. Using only Division I and II as the universities tend to do now, will not redress the imbalance even if all the qualified candidates enter university. Using the GCE pass rate, the numbers benefiting will also increase substantially, but not as much as by using Divisions and taking Division III as well.

At the moment, universities consider only candidates who score 5 credits. The numbers likely to benefit in the underprivileged states will be small. Using four credits especially for remedial course is not likely to make great difference. Figures are not available for candidates who obtain three credits and two or one credits. But clearly it maybe necessary to go down to these levels.

In all categories, the problems likely to be faced are those of subject combinations, but if the institutions are seriously determined they can rectify this.

Guidelines for selection

1. All candidates from the underprivileged states who achieve 5 credits in WASC should be admitted into the university that academic year. Those of them who pass the various entrance examinations of these institutions will be treated in the same way as any other candidates. Those who do not, will be admitted on population basis into the remedial courses which these institutions will organise.

2. All candidates from these areas who obtain 4 credits should also be admitted on population basis into the remedial courses of the universities. Universities who run straight 5-year courses, as a few of the new ones seem to wish to do, should admit these straight away.

3. Students from these areas who spill over from these universities remedial courses, eg if the universities have taken from all of those who have 4 credits and some of those who are left, and any with three credits, should be admitted for remedial courses into the Federal Schools of Arts and Science, and those of the State Remedial Centres existing or to be established. These latter Colleges, since they belong to the States, should be allowed to go as far down as they wish in the credit ladder for enrolling candidates into their remedial causes.

4. Flexibility should be permitted on this question of credits and venue of remedial training, but no student from these under-privileged states who obtains Division III in WASC, and who wishes to enter university, should be denied the opportunity of such remedial training.

5. It is possible that a Joint Matriculation (University placement) Board Examination will be introduced. Even if this is introduced, students will still take WASC, the results of which can be used as above, for determining who obtains remedial training and where.

If the WASC will be used to effect a political objective, it must be ensured that the examination is fair and efficient. The question of a Joint Matriculation Examination (JMB) was raised because of the obvious incompetence of WAEC. There is every likelihood that the JMB will face problems similar to WAEC. This is in terms of efficiency. In terms of fair play – if certain sections of the country object violently to the quota system, then confidence in the fact that the enabling examination like WASC, but especially the JMB (which will be marked in the universities), will be seriously eroded. The only answer is to decentralize WAEC. This will be the most sensible thing to do. Let the various syndicates of WAEC mark their WASC papers using questions set and guidelines clearly laid down by WAEC, which will only have the function of certifying the results and higher policy matters (like the NUC and the universities). In London County alone, there are NINE school examination Bodies as part of the Joint Syndicate. There is no earthly reason why the whole of WEST AFRICA should take the same destructively centralized school leaving examination.

Apart from the problems of WASC, where needs be, set up some machinery for implementing the system of quota admission. A Quota Committee, of a sort, can be set up nationally. This will be like a Common Entrance Board of limited scope, this can be added to the responsibilities of any future full Common Entrance Board.

REGULARISING UNIVERSITY ADMISSIONS

It was already indicated that the educational imbalance at the university level can be redressed by two complementary means, increasing the eligibility of candidates from the backward areas, and detribalizing the process of university admissions. Admission has become a national issue, and therefore a political issue. It should therefore be handled by the political organ of the university – the Governing Council. At the moment, admission is the responsibility of Senate. It is regarded as an academic exercise, and Council is sometimes not even notified of admission figures giving detailed analysis.

Senates are very conservative bodies which jealously guard what they call university autonomy and academic freedom. But neither of these can over-ride national unity and harmony. Concerning the Senates' modest record of concern with the geographical imbalance in our universities education, the composition of these Senates (the staff of the existing universities classified by ethnicity of geographical areas will yield similar graphs to those of student enrolment) and the unexpected inability of these bodies to completely divest themselves of all ethnic sentiments, one should not allow university admissions to remain their exclusive responsibility, at least not that portion of it related to correcting imbalance. Universities admission should therefore for the time being, transferred from being the ultimate responsibility of the Senate, to being that of the Governing Council. The Councils should be given clear directives by the FMG as to what is expected of them in terms of redressing the imbalance, using set guidelines. The Councils will then arrange to take over the control of the admission apparatus. Each Council should report to FMG, within four to eight weeks of the beginning of any session an analysis of the university's admission for the year – with details of State by State breakdown, and States by Disciplines, as well as States by Remedial Courses breakdown and clearly shown. This should be observed for a number of years with policies and mechanics appropriately adjusted according to the feedback obtained.

Apart from vesting the Councils with responsibility for admissions, some general shake-up may be needed in university administration – to reduce allegations of tribalism at the lower administrative staff level, if necessary by shuffling the staffing of certain positions. It does appear that what the Universities want is leadership. Respectable Universities do not want to live under the shadows of the politics of tribalistic admissions or the charges of ignoring national needs hanging over their heads. Our universities are no exception.

PROBLEMS OF QUOTA SYSTEM OF ADMISSION

The problems to be faced in introducing the quota system of admissions into the Universities are two types – the real ones and the obstructionistic ones.

GENUINE PROBLEMS

1. Expense

It could be quite expensive. The State Colleges of Arts and Science will cost at least 15 to 20 million naira each. The Federal schools of Arts and Science may require expansion. The universities, the older universities, will use the introduction of a remedial course as an opportunity to press for funds for capital development. To prevent lack of funds being used as an excuse to frustrate the whole exercise in so far as the universities are concerned, generous provisions will need to be made here too.

2. Logistic

To organize the quota system requires efficient coordinating machinery. As already indicated, a Quota Implementation Committee can be set up to serve as a Common Entrance Board of limited scope. The Committee will have to be fairly high powered. Of course, the problems of staffing and equipping any remedial centers to be established need no emphasis.

3. Congestion in the Universities

Introduction of remedial courses in the universities will increase congestion already existing in some of them. The staff will need to put in extra work. However, it has already been shown that these remedial courses enroll half of those who could have been enrolled into preliminary courses. The net effect tends to be less serious than imagined.

4. Problems of Injustice

This is the most emotional part of the whole undertaking, but the system proposed must be seen in the proper perspective. It is not the intention to lower entry qualification for degree courses for any group. That will not be in the interest of any one. What is proposed is to give a second chance at entering into a degree courses to those who come from weak secondary schools.

It is therefore not as if there is someone with qualifications for entry into a degree course who is turned away in favor of someone with lower ones who happens to come from a particular area.

In addition to giving a second chance to the weaker candidate, more equal opportunity for entry is also introduced by fair play, which means abolition of all traces of tribalism in the university admission process. This is the job of a briefed political body – the Governing Council. Nevertheless, there will still be problems since the quota will need to be preserved for the Colleges of Arts and Science in the backward States, and since preliminary admission will be halved in favor of remedial courses.

Questions will be asked like: The son of a farmer in Ekiti or Arondizuogu is as deprived as the son of a farmer in Eket or Argungu, so why ever discriminate? Whose fault is it that the secondary schools in the states affected are fewer and standards poorer? Since we are all committed to unity, why cannot every Nigerian be regarded as a Nigerian and given equal opportunity? These questions are quite searching, but the answers to them do exist. On the two farmers' sons – you promote national unity; by doing justice to groups rather to individuals. This is the concept of the greatest good for the greatest number. Anyone who asks whose fault it is that there is educational imbalance in the country needs to be told that the future of the nation is more important than apportioning blames, and that historical errors are corrected by determined men fortunate enough to have the opportunity to do so. We are in the position to correct these errors which threaten our national oneness, and should not dissipate energy in laconic circumspection and recriminatory adjudication. As can be seen in the article by Dr. SD Onabamiro, there will inevitably have to be “temporary injustice” done to certain individuals. This is the give and take of peaceful and harmonious co-existence. The Chinese accepted it from the Malays in Malaysia. On the question of Nigerians having equal opportunity, it can be replied that the quota system is designed to promote just that!

5. Surplus Youth

If there are some highly qualified candidates for university education, who wish to, but cannot get in, there will be surplus youth. But the expansion in the university system can absorb most of such any way. Then the others can get into other post-secondary institutions like Colleges of Technology, and para-professional courses and the Armed Forces. Here too a quota system should be adopted. A fair redistribution of manpower would then result.

Employment opportunities, currently high in the country for the realistic ones in this group, will obviate any problems.

6. Non-Co-operation and Sabotage

If the introduction of a quota system generates the expected heat, then this factor will have to be reckoned with.

First of all, the university staff could theoretically refuse to teach the students any remedial courses. This is not very likely, since the university staff are responsible people and since the University authorities will be required to see to that. What is more likely is that these students could be taught grudgingly, without goodwill. If the final examination of the remedial course is made internal, a high proportion of these candidates can also theoretically be failed just to prove that they were never “university material” any way. A system of external examiners nominated (not on individual but) on institutional basis can help reduce this unlikely problem, which should however not be ruled out because of human weaknesses.

The act of non-co-operation and sabotage can also be applied to the marking of the WASC and the JMB examinations. The only answer is to take steps to increase confidence in the conduct of these examinations. The most effective way will be to decentralize them, and establish regional centers. To safeguard local cheating, a small sample of schools from other parts can be made to take the examination of each designated area and vice-versa. Another possible reaction is non-co-operation in staff recruitment and in erecting physical structures. These are most unlikely, and can be discounted. They are the sort of things which could only accompany open hostility.

7. Civil Strife

It is not expected that civil strife will result from this, but it should not be ruled out completely. More likely will be violent reactions from the students who justly (or not) feel deprived. There could also be mob taunts to remedial course students in the universities or to those coming from such course. This could lead to all sorts of things, but will be a temporary phenomenon.

8. Effect of Quota Admission on Morale of Candidates

It is possible for the quota students to develop a -complex as a result of the taunts referred to above. That would not be new and is the reason why in white America the Black Universities do not physically separate remedial course students from the others. A measure of such taunts has always existed and is no more than mere friction. Let the affected students learn to be thick-skinned. It is good for them.

9. Poor Motivation

The problem of poor motivation in the affected states, to the extent that the whole effort to introduce quota admissions becomes not worth the pitch, is a possibility. There will need to be organisation to overcome this as indicated above. The authorities may also be too slow or too busy to respond in the pursuit of the establishment of the remedial centres. All these should be expected.

10. External Degree

The External Degree programme can be effectively used to maintain or worsen the imbalance even if the quota system comes to be accepted. This will not only be in the Arts but also in Science since there are plans to bring these students in for Laboratory work during long vacations. In a way these programmes can act as a safety valve but it will be necessary to observe that they are not misused by anyone to counteract Government policy on imbalance.

OBSTRUCTIONISTIC PROBLEMS

There may be serious arguments with rancor and heat to oppose the quota system of admission. There will be figures bandied about. While cautioning on the limitations of statistical analyses, it should be pointed out that in this case the only valid correlation will be that of a population sample against the given higher educational opportunities of that sample under prevailing circumstances.

Arguments about lowering standards by adopting the quota system will be spurious since all that is intended is to remedy the effects of poor secondary schools. This is best done in the universities or similar institutions. You cannot remedy a student in the same institution where he was retarded.

There will be hue and cries of infringement of University autonomy, insult to Senates, rape of the University system etc. (coming from expatriates as well) if admissions are removed from Senate to Council in the universities. A few show piece resignations from certain Government bodies can be anticipated. This will all be part of the expected trials of a problem which is at least being tackled.

Of course shortage of funds, staff and facilities will be put in the fore front. Elaborate details will be obtained of the already deplorable state of the universities. The short answer is to improve the facilities, but, more important, to make better use of the existing ones in the national interest.

It will be stated that students do not wish to leave their areas to study elsewhere, and citations made of individual unsuccessful heroic efforts to enroll students from deprived areas. The latter may well be true, but this wide imbalance gap requires more than “token” or “showpiece” efforts of well disposed individuals however sincere.

It may be argued that quota admission will engender complex in the students concerned and give them a bad start in life. A remedial course leading to a degree surely engenders fewer complexes than lack of university education. All these arguments should therefore be expected, but must be seen for what they really are: obstructionist.

THE HOPES

It will hardly be fair to accuse everyone in certain parts of Nigeria of bigotry, ethnicity or of burying their heads in the sands of educationally privileged smugness. It would be quite unfair. Both inside and outside the university system there are genuine, decent people, capable of seeing far, of grasping the necessary recipes for future national unity and stability. As already indicated, as far back as 1952, two Nigerians from the South, the late Mr. EE Esua and Chief Kola Balogun urged for quota admissions into the University College, Ibadan. This was dropped, when a British Director of Education, Mr. AA Shillingford, who claimed to know his Northern protegees asserted that his wards did not want this (Ajayi and Tamuno 1973).

In December, 1973, Dr. Azikiwe called for a quota system of admission into the universities as a means of “restructuring the society”.

Dr. Sanya D. Onabamiro had been campaigning in favour of the quota system for a long time.

What is more, the opponents of quota admission into the universities must be expecting it any way. The system is working in the King's College, Lagos, the Federal Government Colleges and schools of Arts and Science, the Armed Forces and the Police etc. etc. There is nothing to exempt the Universities.

I believe, as indicated above, that both staff and students will come to accept and live with a well conceived and expected quota system of admission into the universities, no matter the initial storms. They will prefer to have it and be done with it, so that the universities will free themselves to look at new frontiers.

With recent interactions through increased mobility, communications, creation of states, the National Youth Services Corps etc. Nigerians are much more tolerant of each other than before. It is time to remove this last; very grave threat to complete integration and understanding among the people.

SUMMARY

In summary, the Federal Military Government will need to make a bold attempt to correct the unsavory educational imbalance in the country, by taking the following steps in the university system.

1. Establishment of remedial centers in each of the 12 States affected (the 10 Northern, Cross River and Rivers States), for the purpose of increasing the eligibility of the students from these areas for entry into the universities.

2. Retention of the present admission formula for the Federal School of Arts and Science.

3. A sixty per cent quota admission for the twelve states, on population basis into the new universities.

4. A fifty per cent quota admission for the twelve states, on population basis, into the existing universities.

5. Removal of responsibility for admissions from university Senates to the Councils.

6. Other efforts to depoliticize admissions into the universities.

7. Decentralization of West African Examination Council.

8. Establishment of Quota Implementation Committee.

9. Efforts to improve primary school and secondary school numbers and facilities in the affected areas.

10. Campaign to increase response to educational opportunities in areas.

E-mail dit bericht